W pokoju zapadła cisza.
Preston przewrócił oczami. „Znowu to samo”.
Wstałam, wzięłam torebkę i wyjęłam klucze do mieszkania. Następnie ostrożnie położyłam je na stole.
„Zachowaj je.”
Preston wyglądał na zadowolonego.
Kontynuowałem. „Tylko pamiętaj o czymś. Posiadanie i własność to nie zawsze to samo”.
Jego uśmiech lekko zbladł. „Co to ma znaczyć?”
Nie wyjaśniłem. Pięć minut później wyszedłem.
Samochód czekający na krawężniku
Ciemnoszary mercedes czekał obok budynku. Wysiadł z niego mężczyzna w grafitowym garniturze i otworzył tylne drzwi pasażera.
„Dzień dobry, pani Hartwell. Pani córki są już na lotnisku z panią Boone. Pani bagaż został nadany do Londynu.”
Preston poszedł za mną na zewnątrz. Usłyszałem, jak jego kroki cichną za mną.
“Londyn?”
Odwróciłam się. Po raz pierwszy od rana wyglądał na naprawdę zdezorientowanego.
„Wyjeżdżasz dzisiaj?”
“Tak.”
„Z dziewczynami?”
„Podpisałeś dokumenty zgody na podróż trzy tygodnie temu.”
Jego czoło się zmarszczyło. Najwyraźniej nie zadał sobie trudu, żeby je dokładnie przeczytać. To zawsze była jedna ze słabości Prestona. Zakładał, że papierkowa robota jest ważna tylko wtedy, gdy to on ją kontroluje.
Jego wzrok powędrował w stronę mercedesa. „Czyj to samochód?”
“Transport.”
„Nie baw się ze mną, Lena. Jak za to wszystko płacisz?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
