„Tak jest”. Spojrzał w obiektyw, spotykając wzrok Julianne z odległości tysięcy mil. „Dziękuję za prezent dla dziecka, który mi wysłałaś. Dzianinowy kocyk. Penelope płakała, kiedy go otwierała”.
„Rano jest zimno” – powiedziała Julianne po prostu. „Będzie jej potrzebne”.
Zatrzymali się na chwilę ciszy, która nie niosła ze sobą goryczy przeszłości. Rozwód dobiegł końca. Mieszkanie zostało zwrócone funduszowi powierniczemu bez walki. Eleanor Henderson wycofała się w gorzką izolację, a Roxanne po cichu przeprowadziła się do innego miasta, by zacząć wszystko od nowa.
Marcus stracił imperium, które uważał za swoje, ale w pozostawionej po nim spokojnej przestrzeni zaczął wreszcie uczyć się, jak być ojcem, a nie władcą.
„Nagranie sztuki Emmy było świetne” – dodał Marcus cicho. „Oglądałem je znowu wczoraj wieczorem”.
„Pyta o ciebie” – powiedziała szczerze Julianne. „Chce wiedzieć, czy przyjedziesz na jej urodziny”.
Marcus przełknął ślinę, a w jego oczach lśniły nierozlane łzy. „Jeśli… jeśli pozwolisz. Bardzo bym chciał”.
„Drzwi nie są zamknięte, Marcusie” – powiedziała Julianne delikatnie. „Po prostu teraz obowiązują pewne zasady”.
Skinął głową, całkowicie rozumiejąc. „Powiedz im, że ich kocham”.
“Będę.”
Zakończyła rozmowę i odłożyła telefon na stół.
Na zewnątrz wiosenne powietrze było rześkie i pełne życia. Julianne zeszła po schodach na rozświetlony słońcem plac, gdzie śmiały się jej córki, gdzie czekał na nią ojciec i gdzie jej życie wreszcie, bezsprzecznie, należało do niej.
To, co nigdy tak naprawdę nie było ich, wróciło na swoje miejsce. I po raz pierwszy w życiu Julianne była całkowicie, cudownie wolna.
