„Victorze, proszę” – powiedziała Naomi, unikając wzroku wszystkich w pokoju. „To nie jest to miejsce”.
Walter wyciągnął telefon i przeglądał kalendarz. „Dwadzieścia jeden tygodni temu, a poczęcie miałoby nastąpić na początku lutego” – powiedział chłodno.
Miriam jęknęła, zakrywając usta dłonią. „Victor był w San Diego w pierwszym tygodniu lutego. Na tej konferencji budowlanej”.
Cztery dni. Nie było go cztery dni z rzędu.
„Daty z USG to tylko szacunki!” – powiedziała Naomi, siadając zbyt gwałtownie. „Nigdy nie są dokładne!”
Doktor Harrison cofnął się w stronę drzwi. „Jeśli masz osobiste wątpliwości co do harmonogramu, zaleciłbym prywatną konsultację”.
W chwili, gdy odszedł, Victor zwrócił się do niej: „Mówiłaś mi, że to dziecko zostało poczęte po walentynkach!”
„Powiedziałem, że myślę, że to było mniej więcej wtedy!”
Samantha skrzyżowała ramiona, z której zniknęło całe ciepło. „Myślałaś?”
Zaplanowana przez rodzinę Reynoldsów uroczystość rozpadła się w niecałe sześćdziesiąt sekund, pozostawiając ich w milczeniu, którzy patrzyli na siebie.
CZĘŚĆ 3
Na lotnisku moje córki mnie zauważyły i przybiegły. „Mamo!” zawołała dziewięcioletnia Abigail, obejmując mnie w talii, a Charlotte szła tuż za nią.
Pani Gable, nasza niania, stała przy bagażu z uspokajającym uśmiechem. Spędziła miesiące, pomagając mi zorganizować naszą przeprowadzkę do Anglii. Moja mama przeprowadziła się lata wcześniej, aby zarządzać europejską siedzibą Vance Global Logistics, a dziewczynki były już zapisane do uroczej szkoły w pobliżu.
Nie uciekaliśmy po kryjomu. Victor miał nasz nowy adres, pełne prawa do odwiedzin i osobiście podpisał wszystkie dokumenty.
Charlotte pociągnęła mnie za płaszcz. „Mamo, czy nasz nowy dom będzie miał duży ogród kwiatowy?”
„Tak, kochanie. Ogromny, z tyłu.”
Pisnęła z zachwytu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
