Przez lata zastanawiali się, co mogli zrobić, żeby zmusić mnie do wykreślenia ich ze swojego życia.
Miałem ścisk w żołądku.
Otworzyłem drugie pudełko. W środku był tani srebrny kompas. Ray nosił go ze sobą wszędzie, kiedy byliśmy nastolatkami, mimo że nie potrafił się nim poprawnie posługiwać. Pod spodem leżał gruby plik papierów przewiązanych sznurkiem.
Beletrystyka.
Pierwszy pochodzi z sierpnia 1971 r.
„Drogi Haroldzie”
„W Niemczech jest zimniej, niż się spodziewałem. Tommy twierdzi, że w Australii jest za gorąco, więc we dwójkę podjęliśmy złą decyzję”.
Uśmiechnąłem się i przeczytałem ostatni akapit.
„Nie odpowiedziałeś na moje dwa ostatnie listy. Czy wszystko w porządku?”
Poniższy list jest datowany na październik.
Potem grudzień.
Następnie marzec 1972.
„Harold”
„Jeśli coś cię trapi, powiedz mi. Nick też się z tobą nie kontaktował. Tommy uważa, że to może twój ojciec trzyma cię w sklepie.”
Jeszcze jeden.
“Tęsknimy za tobą, idioto.”
Jeszcze jeden.
„Proszę, odpowiedz nam, nawet jeśli będzie to tylko zdanie.”
Wpatrywałem się w te strony. Nigdy wcześniej żadnej z nich nie widziałem.
W tym pakiecie znajdowało się 11 kopii listów.
Jedenaście.
Pamiętam, jak sprawdzałem skrzynkę pocztową po pracy, gdy miałem 18 lat.
Potem o 19.
Pamiętam, że udawałem, że mnie to nie obchodzi.
Mój ojciec zauważył to kiedyś. „Czekasz na coś?”
” NIE. “
„Ci chłopcy mają teraz własne życie, Haroldzie. Ty powinieneś żyć swoim.”
Ostatecznie tak właśnie zrobiłem.
Na dnie pudełka Raya znajdował się list napisany przez jego córkę.
Mój ojciec zachował prawie wszystko z tamtego czasu, w tym kopie listów, które pisał na maszynie przed wysłaniem. Kiedy odnaleziono je po jego śmierci, w końcu zrozumiałem, dlaczego czasami mówił o tobie z takim smutkiem.
Po jego śmierci.
Zakryłem usta.
Raya już tam nie było.
Zmarł trzy lata wcześniej.
Jego córka napisała, że jedną z ostatnich rzeczy, o które ją poprosił, było to, żeby dopilnowała, żeby jego pudełko dotarło na ławkę, jeśli nie będzie mógł tego zrobić sam.
Siedziałem tam przez kilka minut, zanim dotknąłem pudełka Nicka.
Prawie nie chciałam go otwierać.
Na pokrywie znajdowało się zdjęcie starego scyzoryka.
Rozpoznałem to od razu. Czwórka z nas użyła tego noża, żeby wyryć nasze inicjały na ławce.
Poniżej znajdował się kolejny pakiet.
Ale to nie były listy adresowane do mnie. To były kopie i oryginały, które Tommy, Ray i Nick wymieniali między sobą przez lata, zebrane specjalnie dla mnie.
Jeden z nich, napisany przez Tommy’ego w 1973 r., dotyczył mnie.
„Może powinniśmy przestać go niepokoić. Gdyby Harold chciał, żebyśmy byli częścią jego życia, zareagowałby”.
Nick odpowiedział.
„Nie rozumiem. To on płakał, kiedy wychodziliśmy.”
Kolejne, lata później: „Uważasz, że zrobiliśmy coś złego?”
I na koniec, od Raya: „Myślę, że musimy pogodzić się z tym, że Harold już nas nie chce”.
Przewinąłem stronę w dół.
Przez 55 lat wierzyłem w coś dokładnie odwrotnego.
Nie opuścili mnie.
Myśleli, że to ja ich porzuciłem.
Wciąż próbowałem pojąć, jak mogliśmy się tak mylić, gdy na litery padł cień.
Spojrzałem w górę.
Dwóch młodych mężczyzn i kobieta stali kilka metrów dalej.
Starszy mężczyzna zrobił krok naprzód. „Harold?”
” Tak. “
Uśmiechnął się, ale jego oczy były wilgotne.
„Mam na imię Oscar. Jestem synem Tommy’ego.”
Kobieta siedząca obok niego przedstawiła się jako Anna, córka Raya.
Młodym mężczyzną był syn Nicka, Luis.
Nagle zrozumiałem. „Przyniosłeś to?”
Oscar skinął głową.
„Kazali nam obiecać, że przyjedziemy, nawet jeśli nie mogli tego zrobić”.
Było coś w sposobie, w jaki to powiedział, co mocno mnie poruszyło.
“Nie mogli?”
Jego wyraz twarzy uległ zmianie.
Tommy zmarł osiem miesięcy wcześniej.
Rak.
Wiedział, że prawdopodobnie nie dotrze nad jezioro, więc spakował pudełko.
Ray już wyszedł.
Obserwowałem Luisa.
Nie mogłam zadać mu tego pytania i zdawał się rozumieć.
„Mój ojciec żyje”.
Zaparło mi dech w piersiach.
“Nacięcie?”
„Żyje. Ale jest chory. Nie mógł odbyć tak długiej podróży”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
