„Kilka razy” – dodałem.
Emma się uśmiechnęła.
Ale Tyler przestał jeść. Wpatrywał się w swój talerz.
Daniel nie zapytał go, co o tym myśli.
Powiedział po prostu: „Dziwne, jak opinia jednej osoby może pozostać w naszej pamięci na długo, kiedy ta osoba przestaje się dla nas liczyć”.
Rozmowa toczyła się dalej.
Tyler był spokojniejszy przez resztę kolacji.
Po deserze Emma pomogła mi posprzątać resztki, podczas gdy Daniel i Tyler zanieśli naczynia do kuchni.
Słyszałem jak Daniel pytał o następny mecz koszykówki Tylera.
Nic więcej.
Kiedy Tyler wyszedł, Emma odprowadziła go do drzwi.
Wróciła rozczarowana.
„Wszystko w porządku?” zapytałem.
“Tak.”
„Czy przeprosił?”
Wyglądała na zaskoczoną.
„Nie. Dlaczego miałby to zrobić? Nic mu nie powiedziałeś.”
Spojrzałem w stronę Daniela.
„Może powinien usłyszeć to ode mnie” – powiedziała Emma.
Daniel przestał wycierać blat.
„To twoja decyzja, kochanie.”
“Nie wiem, co powiedzieć.”
“Powiedz mu, co ci powiedział i jak się z tym czułeś.”
„A co jeśli powie, że był po prostu szczery?”
„Następnie zastanów się, co ta uczciwość o nim mówi.”
Tej nocy zastałem Daniela składającego ściereczki kuchenne.
„Zaplanowałeś historię o moich zębach” – powiedziałem.
„Miałem nadzieję, że będziesz chciał o tym opowiedzieć.”
„Mogłeś mnie ostrzec.”
„Masz rację. Przepraszam.”
Oparłem się o blat.
„Myślisz, że Tyler zrozumiał?”
“Nie wiem.”
„Więc jaki był sens?”
„Emma słyszała, jak mówiłaś, że ktoś sprawił, że wstydziłaś się swojego uśmiechu. I słyszała, jak mówiłaś, że już tak nie czujesz”.
„Musiała wiedzieć, że nie będzie musiała nosić tego ciężaru wiecznie” – dodał.
Następnego popołudnia Emma wróciła do domu niezwykle cicha.
Zrzuciła plecak i poszła na górę.
Znalazłem ją siedzącą na łóżku i wpatrującą się w telefon.
“Czy coś się stało?”
“Tyler chce porozmawiać.”
„O piątku?”
“Myślę, że tak.”
Pokazała mi jego wiadomość.
„Czy możemy porozmawiać jutro? Muszę ci coś wyjaśnić.”
“Zamierzasz?”
“Może.”
A potem mnie zaskoczyła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
