„Czy obserwowałeś mnie dziś rano?”
“Tak.”
Jego szczerość była tak bezpośrednia, że mnie uciszyła.
“Dlaczego?”
„Bo musiałam mieć pewność, że Lucas faktycznie odejdzie”.
Coś zimnego przeszło przez moją pierś.
„Wyszedł” – powiedziałem. „Wsiadł do samolotu”.
„Do San Diego” – odpowiedziała.
Zamknąłem oczy.
Nie Zurych.
Nawet nie bezpośrednio Palm Springs.
San Diego.
„Miał kontakt” – kontynuowała. „Zarezerwowałem stamtąd prywatny samochód. Palm Springs wieczorem”.
Zacisnąłem mocniej dłoń na telefonie. „Skąd wiesz?”
„Ponieważ od sześciu tygodni stosuję się do jego ustaleń”.
Pokój nagle wydał się mniejszy.
Spojrzałem ponownie na laptopa. Ekran banku przyciemnił się. Przycisk potwierdzenia wciąż tam był, czyhając jak pułapka.
„Grace” – powiedziałem powoli – „masz około dziesięciu sekund, żeby wyjaśnić, dlaczego nie powinienem dzwonić na policję”.
„Prawdopodobnie powinieneś” – powiedziała. „W końcu”.
“W końcu?”
„Nie, najpierw zajrzyj do sejfu.”
Mój wzrok powędrował w stronę korytarza.
Mieliśmy sejf z tyłu szafy na ubrania. Ognioodporny, ciężki, przykręcony do podłogi. Lucas trzymał tam paszporty, dokumenty ubezpieczeniowe, dokumenty własności, akty urodzenia. Nie otwierałem go od miesięcy.
„Co jest w moim sejfie?”
„To zależy od tego, co usunął.”
Przełknęłam ślinę.
“REMOVED?”
„Lucas był u ciebie wczoraj po południu, kiedy byłaś u dentysty.”
Nic nie powiedziałem.
Poszedłem do dentysty o drugiej. Lucas powiedział mi, że jest w gabinecie i załatwia sprawy przed swoim tak zwanym transferem międzynarodowym.
„Wyszedł z teczką” – powiedziała Grace. „Niebieska. Rozmiar legalny”.
„Skąd wiesz?”
„Ponieważ zaparkowałem na zewnątrz.”
Gniew powrócił, ale teraz nie miał już dokąd wylądować.
„Prześladowałaś mojego męża”.
„Próbowałem zrozumieć, co on robi”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
