„Widzę zaplanowany przelew” – powiedziała. „Ponieważ to konto wspólne, każdy z właścicieli konta może inicjować transakcje. Ponieważ jednak przelew nie został przetworzony, mogę nałożyć tymczasowe wstrzymanie do czasu weryfikacji pod kątem oszustwa”.
„Zrób to.”
„Muszę zapytać, czy uważasz, że drugi właściciel konta dopuścił się oszustwa”.
Spojrzałem na zdjęcie ślubne leżące na moim biurku.
Lucas w granatowym garniturze.
Ja w koronce w kolorze kości słoniowej.
Jego ręka na mojej talii.
Oboje się uśmiechaliśmy, jakbyśmy się umówili co do przyszłości.
„Tak” – powiedziałem. „Tak.”
Słowo wydało mi się cięższe, niż się spodziewałam.
Ton głosu przedstawiciela zmienił się, stał się łagodniejszy, ale bardziej formalny.
Wyjaśniła, że konto zostanie ograniczone. Przelewy wychodzące są zabronione bez dodatkowej weryfikacji. Poradziła mi, żebym natychmiast skonsultował się z prawnikiem. Podała mi numer sprawy, powtórzyła go dwukrotnie i zapewniła, że otrzymam dokumentację mailem.
Kiedy rozmowa się zakończyła, pozostałem przy biurku, wciąż trzymając długopis, i wpatrywałem się w numer sprawy zapisany na odwrocie starego paragonu ze sklepu spożywczego.
Wtedy Lucas napisał SMS-a.
„Wejście na pokład przebiegło bezproblemowo. Już za tobą tęsknię. Nie zapomnij czegoś zjeść, dobrze? Kocham cię.”
Przez chwilę po prostu spojrzałem na wiadomość.
Było tak wiele rzeczy, które mogłem napisać.
Gdzie naprawdę jesteś?
Kim jest Melanie?
Dlaczego zabrałeś dokumenty mojego ojca?
Zamiast tego napisałem: „Też za tobą tęsknię. Bezpiecznego lotu”.
Następnie położyłem telefon ekranem do dołu.
Wydawało mi się, że to raczej samoobrona niż oszustwo.
E-mail od Grace dotarł dwadzieścia minut później.
Temat wiadomości brzmiał: Dokumenty.
Brak powitania.
Brak wyjaśnienia.
Tylko załączniki.
Otwierałem je jeden po drugim.
Zrzuty ekranu wiadomości między Lucasem i Melanie.
„Moje małżeństwo rozpadło się wiele lat temu”.
„Anne rozumie, ale nie potrafi odpuścić”.
„Gdy Zurych będzie już uporządkowany, wszystko będzie łatwiejsze”.
„Nienawidzę zostawiać cię samej z tą ciążą”.
„Dwa lata i będziemy wolni”.
Ten wers dał mi do myślenia.
Dwa lata.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
