ELAINE OTWORZYŁA.
PIERŚCIEŃ BYŁ TAM, NIETKNIĘTY.
NIE ZGUBIŁ GO.
NIE SPRZEDAŁ GO.
SCHOWAŁ JE W SZUFLADZIE I POZWOLIŁ MI OPOWIEDZIEĆ CAŁĄ HISTORIĘ, PODCZAS GDY SAM CIESZYŁ SIĘ Z POCHWAŁ ZA CIERPLIWOŚĆ.
WTEDY WŁAŚNIE WSZYSTKO ZACZĘŁO NABIERAĆ OSTROŚCI W MOIM UMYŚLE.
W KONTAKTACH ZE ZNAJOMYMI ZACHOWYWAŁ SIĘ, JAKBYŚMY BYLI JUŻ MAŁŻEŃSTWEM I ZBYT DOŚWIADCZENI, BY PRZEJMOWAĆ SIĘ PAPIERKOWĄ ROBOTĄ.
RAZEM Z RODZINĄ GRAŁ ODDANEGO MĘŻCZYZNĘ CZEKAJĄCEGO, AŻ ZDENERWOWANA KOBIETA BĘDZIE GOTOWA.
W OBU WERSJACH MUSIAŁ WYGLĄDAĆ DOBRZE.
W OBU WERSJACH DOSTAŁ TO, CZEGO CHCIAŁ.
W ŻADNEJ Z WERSJI NIE POWIEDZIANO MI PRAWDY.
DAVID SPOJRZAŁ NA MNIE UWAŻNIE, JAKBY W KOŃCU ZDAŁ SOBIE SPRAWĘ, ŻE CAŁE POMIESZCZENIE OBRÓCIŁO SIĘ PRZECIWKO NIEMU.
„Na razie mieszkam u siostry.”
„SARAH, CHODŹ.”
WSTAŁEM.
PIES STAŁ ZE MNĄ.
„NA RAZIE ZOSTANĘ U SIOSTRY” – POWIEDZIAŁEM.
JEGO TWARZ SZYBKO SIĘ ZMIENIŁA. „WYCHODZISZ?”
“Tak.”
„DOŚĆ TEGO?”
Podniosłem torbę podróżną, którą spakowałem niedbale w ciemności.
ELAINE ZAMKNĘŁA PUDEŁKO Z PIERŚCIONKIEM. „ONA ODCHODZI, BO KŁAMAŁEŚ LATAMI”.
POCHYLIŁEM SIĘ, ŻEBY PRZYPIĄĆ PSU SMYCZ.
DAWID WPATRYWAŁ SIĘ. „ZABIERASZ GO TEŻ?”
„BYŁ MÓJ, ZANIM ZAMIESZKALIŚMY RAZEM” – POWIEDZIAŁEM. „WIESZ O TYM”.
WZIĄŁEM TORBĘ PODRÓŻNĄ, KTÓRĄ SPAKOWAŁEM NIEDBALE PO CIEMKU, RAZEM Z NIEDOPASOWANYMI SKARPETKAMI I BEZ ŁADOWARKI, I SKIEROWAŁEM SIĘ DO DRZWI.
„SARAH” – POWIEDZIAŁ, PODĄŻAJĄC ZA MNĄ. „NIE RÓB TEGO, JAKBY TO BYŁO OSTATECZNE”.
Dawid dzwonił codziennie. Nie odbierałam.
ODWRÓCIŁEM SIĘ.
„Upewniłeś się, że to będzie koniec na długo przed dzisiejszym wieczorem.”
WYSZEDŁEM.
SPĘDZIŁEM SZEŚĆ DNI U SIOSTRY. SPAŁEM ŹLE. RAZ PŁAKAŁEM W JEJ PRALNI.
BO JEDNA ZE SKARPETEK DAVIDA WYLĄDOWAŁA W MOJEJ TORBIE I CZUŁAM SIĘ NIESWOJO, ŻE COŚ TAK MAŁEGO WCIĄŻ MOŻE BYĆ CZĘŚCIĄ MOJEGO ŻYCIA. PRZEDE WSZYSTKIM CZUŁAM SIĘ ZMĘCZONA. NIE ZWYCIĘSKA. NIE ULŻONA. PO PROSTU ZMĘCZONA.
DAWID DZWONIŁ CODZIENNIE. NIE ODBIERAŁAM.
Wyszedłem na werandę i zamknąłem za sobą drzwi.
SZÓSTEJ NOCY ZOSTAWIŁ WIADOMOŚĆ GŁOSOWĄ, ŻE W KOŃCU ZROZUMIAŁ.
NASTĘPNEGO POPOŁUDNIA POJAWIŁ SIĘ NA GANKU MOJEJ SIOSTRY Z PIERŚCIONKIEM.
MOJA SIOSTRA NAPISAŁA MI PRZEZ OKNO: ON JEST NA ZEWNĄTRZ I PODEJMUJE ZŁE DECYZJE.
WYSZEDŁEM NA WERANDĘ I ZAMKNĄŁEM ZA SOBĄ DRZWI.
„Czy możemy porozmawiać?”
„ROZMAWIAMY.”
Następnie uklęknął na jedno kolano.
JEGO OCZY BYŁY CZERWONE. „SCHRZANIŁEM TO”.
“TAK.”
„BYŁEM W DEFENSYWIE. I GŁUPI. I CIĄGLE ODWLEKAŁEM UDZIELENIE KONKRETNEJ ODPOWIEDZI, BO PODOBAŁO MI SIĘ, JAK BYŁO.”
NASTĘPNIE UKLĘKNĄŁ NA JEDNO KOLANO.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
