„Technicznie rzecz biorąc, sam zgłosiłem się na ochotnika.”

Skrzyżowałem ramiona.

„Więc plecy nigdy cię nie bolały?”

Wyglądał na zawstydzonego.

„Teraz już tak”.

„Bo spędziłeś trzy tygodnie śpiąc w tym pokoju?”

“Prawdopodobnie.”

Zakryłem twarz dłońmi.

Potem wróciła inna myśl.

„Koc.”

Greg spojrzał na Susan.

Siedziała skulona na mojej piersi, wtulona w wyblakłą, niebieską dzianinę.

„Po co ten koc?”

“Nie wiem.”

„Ochroniłeś tę rzecz podczas trzech przeprowadzek.”

“Ja wiem.”

„Nie pozwoliłeś mi nawet wyrzucić pudełka na lunch Michaela z przedszkola, bo powiedziałeś, że ma ono znaczenie historyczne”.

„Miał naklejki z dinozaurami”.

„Pachniało jak dwudziestoletnie masło orzechowe.”

„Historia nie zawsze jest przyjemna, kochanie.”

„Greg.”

Jego wyraz twarzy uległ zmianie.

Wyciągnął rękę i dotknął krawędzi koca.

„Kiedy ją pierwszy raz podniosłem, była zmarznięta.”

“Więc?”

„Potrzebowałam czegoś miękkiego i ciepłego.”

„W tym domu jest dwanaście ręczników.”

“Ja wiem.”

„To dlaczego koc Michaela? I dlaczego zniknął już przed dzisiejszym wieczorem?”

Greg usiadł w starym bujanym fotelu.

Susan poruszyła się, patrząc na mnie.

Greg bez zastanowienia wyciągnął ręce.

Oddałem ją.

Wprawnymi rękami owinął ją kocem, sprawdził temperaturę butelki na nadgarstku, po czym ułożył ją w zgięciu łokcia.

Obserwowałem każdy ruch.

Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby Greg karmił kociaka.

Ale widziałem te same ręce robiące dokładnie to samo dziesiątki lat wcześniej.

Najpierw z Michaelem.

Potem z Emmą.

Podeprzyj głowę.

Przechyl butelkę.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!