„I to będzie reszta naszego życia” – powiedział, całując mnie w czubek głowy. „Po co ten pośpiech?”
Chciałam naciskać. Nie naciskałam. Skinęłam głową, jak zawsze, i powiedziałam sobie, że ma rację. Domy były drogie, a jego awans jeszcze nie dobiegł końca. Małżeństwo to i tak tylko papierkowa robota, prawda? To właśnie ten żart Luke lubił opowiadać, ilekroć temat pojawiał się przy kolacji z rodziną. „To tylko kawałek papieru” – mawiał z uśmiechem. „Już jesteśmy drużyną”. Ale zauważyłam, że jego konto bankowe było założone tylko na jego nazwisko, a moje na moje. Mówił, że to praktyczne. „Tylko na razie” – zawsze dodawał.
Część druga: „Ona nie nadaje się na żonę”
Tej nocy położyłam się do łóżka i słuchałam jego oddechu obok mnie, powtarzając sobie, że jestem niecierpliwa, że oświadczy się, kiedy będzie gotowy. Nie miałam pojęcia, że jeden zwyczajny wtorek i drzwi wejściowe otwarte o niewłaściwej porze pokrzyżują wszystkie moje plany.
We wtorek wróciłem z siłowni wcześniej niż zwykle. Moje zajęcia zostały odwołane, więc przebiegłem ostatnie dwa bloki, bo zaczął padać deszcz. W mieszkaniu kluczyki do samochodu Luke’a leżały w małej misce przy drzwiach, ponieważ on też miał tego dnia wolne. Zdjąłem trampki w przedpokoju, chcąc zrobić mu niespodziankę.
Wtedy usłyszałam jego głos w sypialni, niski i spokojny, taki sam, jaki brzmiał, gdy rozmawiał z Donaldem. Podeszłam bliżej, już uśmiechnięta, gotowa wyjrzeć zza rogu. Wtedy usłyszałam swoje imię.
„Emma? Daj spokój, Donaldzie. To nic poważnego.”
To mnie zatrzymało. Zacisnąłem mocniej pasek torby na siłownię i zostałem na korytarzu.
„Daj spokój, to, że jesteśmy razem od ośmiu lat, nic nie znaczy” – powiedział Luke. Potem zaśmiał się krótko i lekko, jakby opowiadał dowcip na grillu. „Ona nie nadaje się na żonę. Świetnie się z nią żyje, jasne. Życie z nią jest łatwe. Ale żona? Nie, to co innego”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
