Szuflady. Nie kuchenne. Szuflady w sypialni, otwierające się i zamykające w rytmie, którego nie potrafiłem uchwycić.
„Eleanor? David?” zawołałam, ostrożnie poprawiając nogę. „Wszystko w porządku?”
Brak odpowiedzi. Tylko więcej szuflad.
Pogłaskałem córkę po włosach i starałem się brzmieć swobodnie.
„Kochanie, może pójdziesz po kolorowankę, dobrze? Mama potrzebuje chwili”.
“Wszystko w porządku?”
Abbie posłusznie zeskoczyła.
Dwie sekundy później Eleanor weszła do pokoju, niosąc dwie designerskie walizeczki, a mój żołądek podskoczył do góry.
Były nowe. Pasujące. Już oznaczone.
„Co robisz?” zapytałem.
Moja teściowa na mnie nie spojrzała.
Poczułem ucisk w żołądku.
Podeszła do szafy Davida i zaczęła zdejmować koszule z wieszaków z płynnością i sprawnością osoby, która przećwiczyła to w myślach setki razy.
„Eleanor. Stój. Co robisz?!”
„Pakowanie dla mojego syna.”
“Dlaczego?”
„Wraca do domu”.
Zaśmiałem się, bo wydawało mi się to jedyną właściwą reakcją na tak absurdalne zdanie.
„Dawid jest w domu”.
„Wraca do domu”.
Moja teściowa złożyła sweter i nie odpowiedziała.
Wtedy w drzwiach pojawił się mój mąż, wpatrując się w podłogę, jakby była mu winna pieniądze. Nie patrzył też ani na mnie, ani na swoją matkę. Po prostu stał tam z rękami w kieszeniach, dorosły mężczyzna udający mebel.
„Dawidzie”. Mój głos się załamał. „Dawidzie, spójrz na mnie!”
Nie, nie zrobił tego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
