Nie z Danielem.

Z Lily.

Ale ostrożnie.

Powiedziałem Vanessie, że jeśli naprawdę chce się ze mną skontaktować, może wysłać mi maila następnego ranka.

Najpierw porozmawialibyśmy z terapeutą dziecięcym Lily i doradcą ds. adopcji.

Nie będzie żadnych obietnic.

Żadnych nagłych roszczeń do macierzyństwa.

I absolutnie żadnego wykorzystania Lily do naprawienia tego, co się działo między nią a Danielem.

Vanessa się zgodziła.

Kiedy wróciłem do recepcji, aby odebrać nasze płaszcze, Daniel stał sam przy barze.

Wyglądał starzej niż dwie godziny wcześniej.

„Rozmawiała z Lily?” – zapytał.

“NIE.”

Skinął głową.

Po długim milczeniu powiedział:

„Naprawdę ją adoptowałeś?”

Prawie się roześmiałem, widząc jak absurdalnie brzmiało to pytanie.

“Tak.”

„Zawsze chciałaś zostać matką.”

„Chciałam być rodzicem. Jest różnica, której nie rozumiałam, kiedy byłam twoją żoną”.

Daniel wpatrywał się w swoją szklankę.

„Powiedziałem kilka okrutnych rzeczy”.

„Tak.”

„Byłem zły.”

“Ja wiem.”

Wydawało się, że czekał, aż ułatwię mu przyznanie się do winy.

Nie, nie zrobiłem tego.

Na koniec zapytał:

„Czy jesteś szczęśliwy?”

Spojrzałem przez otwarte drzwi w stronę apartamentu dla nowożeńców.

Lily tańczyła boso z Rachel, jej żółta sukienka wirowała wokół jej kolan.

“Tak.”

Daniel podążył za moim wzrokiem.

Wyglądał jak mężczyzna stojący przed domem, który kiedyś był jego własnością, i zdający sobie sprawę, że ktoś inny włączył światło.

„Myślałem, że nigdy nie pójdziesz dalej” – powiedział.

„To było dla ciebie wygodne.”

Spojrzał na mnie.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!