„Dokąd chcesz iść?”
Spojrzałem na kopertę.
Chciałem ją rozerwać na schodach kościoła. Bardziej niż powietrza pragnąłem odpowiedzi.
Ale trumnę taty niesiono już w stronę karawanu, a ludzie odwracali się, żeby na mnie popatrzeć.
Wsunąłem kopertę do kieszeni płaszcza.
Tam było ciężej.
Reklama
Hunter wyciągnął rękę. „Chodź.”
Bardziej zależało mi na odpowiedziach niż na powietrzu.
Prawie mu powiedziałem, że nie potrzebuję pomocy.
Wtedy zaczęły dzwonić dzwony.
Moje kolana się pode mną ugięły i zanim zdążyłam się powstrzymać, chwyciłam go za rękę.
Nie wyglądał na zaskoczonego. Po prostu zacisnął palce na moich i szedł obok mnie.
Przy grobie każde słowo o dobroci taty ściskało mi serce. Kiedy ostatnia modlitwa dobiegła końca, Hunter spojrzał na nasze splecione dłonie.
Reklama
Prawie mu powiedziałem, że nie potrzebuję pomocy.
“Chcesz, żebym prowadził?”
Skinąłem głową.
***
Na zewnątrz cmentarza Hunter wyciągnął rękę. Dałem mu klucze, ale kopertę trzymałem wciśniętą w dłoń.
“Poczekaj na zewnątrz, w domu taty.”
“Będę.”
“Chcesz, żebym prowadził?”
Reklama
***
W domu taty wciąż pachniało cynamonowymi cukierkami. Jego kurtka i okulary do czytania czekały tam, gdzie je zostawił.
Hunter zatrzymał się na korytarzu.
“Chcesz, żebym poszedł do kuchni?”
“NIE.”
“Chcesz, żebym wyszedł?”
Spojrzałam w stronę ganku, a potem znów na niego.
“Chcesz, żebym wyszedł?”
Reklama
„Nie, po prostu zostań tutaj. Proszę, Hunter.”
“W porządku.”
Wyszedł na zewnątrz i zostawił drzwi uchylone na kilka centymetrów.
Podszedłem do kuchennego stołu. Abigail kolorowała przy nim tego ranka, kiedy zniknęła.
Fioletowe zwierzątko o sześciu nogach nadal wisiało na lodówce pod wyblakłym magnesem.
„To koń” – upierała się.
Wyszedł na zewnątrz
Reklama
Tata się roześmiał. „W takim razie to najwspanialszy koń, jakiego kiedykolwiek widziałem”.
Uwielbiałam to wspomnienie.
Teraz odsunąłem krzesło, na którym tata obierał jej jabłka, bo ona nienawidziła skórki.
Koperta zaszeleściła w mojej dłoni.
Hunter zawołał przez drzwi: „Crystal, chcesz, żebym ci je otworzył?”
“NIE.”
Uwielbiałam to wspomnienie.
Reklama
Mój głos był zbyt ostry. Złagodziłem go. „Jeszcze nie”.
“Jestem tutaj.”
Rozerwałem kopertę. Trzy strony przesunęły się po stole.
Pierwsza linijka mnie zatrzymała.
„Crystal, skłamałem odnośnie tego, dokąd poszła Abigail.”
Moje krzesło zaskrzypiało i przesunęło się do tyłu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
