Wyszedł na zewnątrz.
Tata się roześmiał. „W takim razie to najwspanialszy koń, jakiego kiedykolwiek widziałem”.
Uwielbiałam to wspomnienie.
Teraz odsunąłem krzesło, na którym tata obierał jej jabłka, bo ona nienawidziła skórki.
Koperta zaszeleściła w mojej dłoni.
Hunter zawołał przez drzwi: „Crystal, chcesz, żebym ci je otworzył?”
“NIE.”
Uwielbiałam to wspomnienie.
Mój głos zabrzmiał zbyt ostro.
Złagodziłem to. „Jeszcze nie.”
„Jestem tutaj.”
Rozdarłem kopertę.
Trzy strony przesunęły się po stole.
Pierwsza linijka mnie zatrzymała.
„Crystal, skłamałem co do tego, dokąd poszła Abigail.”
Moje krzesło zaskrzypiało i przesunęło się do tyłu.
„Crystal, skłamałem co do tego, dokąd poszła Abigail.”
„Tato, co zrobiłeś?”
Hunter otworzył drzwi szerzej. „Co tam jest napisane?”
Podniosłem rękę. „Daj mi minutę”.
„Crystal, ona też jest moja.”
„Wiem, Hunter. Daj mi chwilę. Obiecuję.”
Zmusiłem się, żeby spojrzeć na stronę.
„Co tu jest napisane?”
Tata napisał, że ogrodzenie na podwórku było uszkodzone już od kilku tygodni.
Dalej zarośnięta ścieżka prowadziła do kanału odwadniającego.
Właściciel pobliskiej nieruchomości zapłacił mu za naprawę oddzielnej bariery bezpieczeństwa znajdującej się w pobliżu najstromszego odcinka.
Tata kupił materiały, wziął część zapłaty i ciągle odkładał wykonanie zadania.
„Miał to naprawić” – powiedziałem.
Hunter zrobił krok do przodu. „Co naprawić?”
„Bariera”.
Tata kupił potrzebne rzeczy.
Czytałem dalej.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
