Tego popołudnia Grant wysłał mi zdjęcie moich rzeczy porzuconych na chodniku.
Ostatnia szansa na żebranie – napisał.
Przyglądałem się wiadomości, po czym napisałem:
Nie. To twoje.
Odpowiedział śmiejącymi się emotikonami.
Wtedy wiedziałem, że pułapka się zamknęła.
Ponieważ Grant okradł nie tylko mnie.
Dokonał kradzieży z kont należących do Mercera podczas fuzji, o której nie wiedział, że Henry miał nad nią kontrolę.
A drwiąc ze mnie, spisał wszystkie groźby.
Część 3
Do konfrontacji doszło trzy dni później w ulubionym miejscu Granta: szklanej sali konferencyjnej w Hale & Pierce Financial, gdzie zwykł mnie eksponować jak dodatek, a lekceważyć jak mebel.
Przybył ubrany w granatowy garnitur, z Vanessą u boku i Patricią za sobą, niczym królowa wkraczająca na dwór.
Potem zobaczył mnie na czele stołu.
Jego uśmiech zniknął.
„Co to jest?” – warknął. „Claire, nie możesz tu być”.
Henry siedział obok mnie, spokojny jak zima. Margaret położyła na stole trzy segregatory.
Ojciec Granta, Richard Hale, wszedł ostatni, czerwony na twarzy i zdezorientowany. „Henry? Co się dzieje?”
Henry nie wstał. „Twój syn dopuścił się oszustwa w ramach przejęcia wspieranego przez Mercer”.
W pokoju zapadła cisza.
Grant zaśmiał się zbyt głośno. „To szaleństwo”.
Margaret otworzyła pierwszy segregator. „Nieautoryzowane przelewy. Sfałszowane umowy z dostawcami. Płatności kierowane na konto powiązane z Vanessą Cole”.
Twarz Vanessy zbladła.
Patricia wskazała na mnie. „To jej sprawka. Jest zgorzkniała. Jest niestabilna”.
Obróciłem pęknięty telefon i nacisnąłem przycisk odtwarzania.
Głos Granta wypełnił pomieszczenie.
Zrób z niej wariatkę. Zwolnij ją przed audytem. Jeśli będzie się bić, zniszczę ją.
Następnie głos Patricii.
Zabierz wszystko. Kobiety czołgają się, gdy są głodne.
Richard Hale powoli opadł na krzesło.
Grant rzucił się do telefonu, ale ochrona stanęła między nami.
Wstałem. Moje ręce były stabilne.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
