Camellia cicho westchnęła, ocierając fałszywą łzę z oka. „Och, Iris… jesteś zbyt hojna. Nie zasługujemy na to”.
Zanim Iris zdążyła odpowiedzieć, ciężkie, podwójne drzwi jadalni otworzyły się całkowicie.
Ania weszła do pokoju.
Nie miała już na sobie fartucha sprzątaczki. Miała na sobie swój najpiękniejszy niedzielny płaszcz, a w dłoniach trzymała grubą żółtą kopertę.
Luke zmarszczył brwi i odstawił szklankę. „Annie? Co robisz? Jesteśmy w trakcie kolacji.”
Annie nie wahała się. Podeszła prosto do szczytu stołu i zatrzymała się tuż obok Iris.
„Pani Bennett” – powiedziała Annie spokojnym i wyraźnym głosem. „Zanim podpisze pani rodzinny majątek, w holu czeka gość, który od czterech lat marzy o poznaniu swojego syna”.
W całym pomieszczeniu zapadła całkowita cisza.
Camellia zamarła, a jej twarz przybrała niezdrowy odcień szarości. „Annie! Zwariowałaś?! Wynoś się stąd!”
Annie odwróciła głowę i zawołała w stronę holu: „Wejdź, Danielu”.
Daniel wszedł do jadalni. Miał na sobie prostą, wyprasowaną koszulę i ciemne dżinsy, a w ręku trzymał małą papierową torbę. Jego wzrok powędrował prosto w stronę czteroletniego Radleya.
Iris jęknęła, zerkając to na Daniela, to na Camellię. „Kim jest ten człowiek?!”
„Nazywa się Daniel, pani Bennett” – wyjaśniła Annie, kładąc żółtą kopertę płasko na stole. „To były narzeczony Camellii. Podczas gdy wszyscy świętowali, on i ja zorganizowaliśmy prywatną zbiórkę DNA, którą trzy dni temu przetworzyliśmy w akredytowanym laboratorium kryminalistycznym, używając wymazu z kubka z wodą Radleya”.
Camellia sięgnęła przez stół, próbując chwycić kopertę, ale Luke złapał ją za ramię, a jego oczy rozszerzyły się nagle z przerażającą podejrzliwością.
„Puść mnie, Luke!” krzyknęła Camellia, a łzy spływały jej po twarzy. „Ona kłamie! Próbują nas wyłudzić!”
Iris drżącymi rękami rozerwała żółtą kopertę. Wyciągnęła z niej poświadczony raport laboratoryjny, a jej wzrok powędrował w dół strony, w kierunku ostatniego wiersza wydrukowanego pogrubioną czerwoną czcionką:
