Po śmierci mojego męża przez 12 lat nie pozwalałam nikomu się do mnie zbliżyć ani mnie dotknąć… aż pewien nieznajomy zaczął każdego dnia prosić mnie o coraz odważniejsze zdjęcia. Kiedy w końcu zrozumiałam, do czego naprawdę mnie wykorzystywał, było już za późno…

Potem trzecim.

Wkrótce zaczął sugerować różne stroje.

„Tym razem załóż czerwone.”

Następnego dnia:

„Zrób jedno przed lustrem.”

Innego dnia:

„Zrób to w kuchni. Tam światło jest łagodniejsze.”

I robiłam to.

Na początku sprawiało mi to przyjemność.

Za każdym razem, gdy Adam pisał: „Wyglądasz niesamowicie”, czułam się o dziesięć lat młodsza.

Ale po kilku miesiącach coś zaczęło się zmieniać.

Jeśli nie wysyłałam zdjęcia, stawał się chłodny.

„Dlaczego dzisiaj nie?”

„Adam, po prostu nie mam nastroju.”

„Dobrze… chyba nie jestem dla ciebie tak ważny, jak ty dla mnie.”

image

I natychmiast zaczynałam czuć się winna.

Więc robiłam kolejne zdjęcie.

Pewnego wieczoru poprosił o coś, co naprawdę sprawiło, że poczułam się nieswojo.

Odmówiłam.

Przez całą noc się nie odzywał.

Następnego ranka dostałam wiadomość.

„Margaret, jeśli mi nie ufasz, to przynajmniej powiedz to szczerze.”

Po raz pierwszy zatrzymałam się i pomyślałam:

„Czy to naprawdę miłość… czy po prostu robię wszystko, o co prosi, bo boję się, że zniknie?”

Ta myśl mnie przeraziła.

Postanowiłam to zakończyć.

Napisałam:

„Adam, chyba nie będę już wysyłała ci żadnych zdjęć.”

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Tylko trzy słowa.

„To twój wybór.”

Odetchnęłam z ulgą.

Ale minutę później przyszła kolejna wiadomość.

To był po prostu link.

Otworzyłam go.

I całe moje ciało przeszedł lodowaty dreszcz.

Na ekranie była strona internetowa.

Jedno z moich zdjęć.

Potem kolejne.

I jeszcze jedno.

Zdjęcia, co do których byłam absolutnie pewna, że widział je tylko Adam.