Mama?
Płakała zanim dotarliśmy do pierwszej ławki.
Spacerujesz sam?
Możliwy.
Ale w każdej wersji zauważałem, że kogoś tam nie było.
Wtedy Nathan zapytał.
Zakryłem usta dłonią.
Czekał.
“Saro?”
Skinąłem głową, bo nie miałem jeszcze okazji się odezwać.
“Tak.”
Cała jego twarz uległa zmianie.
„Tak?” powtórzył.
“Tak, Nathan.”
Wstał tak szybko, że krzesło zaszurało po podłodze.
Potem przytulił mnie tak mocno, że aż zabolało.
„Nie będę jechał zbyt szybko”.
Zaśmiałam się mu w ramię.
“Dobry.”
„Ćwiczyłem już z tatą.”
Cofnąłem się.
“Co?”
“Na twój ślub.”
„Ćwiczyłeś z tatą?”
Nathan wzruszył ramionami, jakby to było oczywiste.
“Dawno temu.”
Tata podobno zażartował z nim kilka lat wcześniej, że gdy w końcu wyjdę za mąż, Nathan będzie musiał uważać, żeby nie potknąć się o własne nogi, idąc za nami.
Znów zaczęłam płakać.
Nathan wyglądał na zaniepokojonego.
„Czy powiedziałem to źle?” – zapytał.
“NIE.”
„To dlaczego płaczesz?”
„Bo najwyraźniej tak właśnie robią panny młode”.
On to zaakceptował.
Nathan rozpoczął ćwiczenia w tym samym tygodniu.
Mój wujek powiedział mi później.
Nathan szedł korytarzem na piętrze z wyciągniętą ręką, nie trzymając niczego i licząc kroki.
Jeden, dwa, trzy.
Pauza.
Zakręt.
Ponownie.
Ale ćwiczenia w domu najwyraźniej mu nie wystarczały.
Sam zadzwonił do kościoła, nikomu o tym nie mówiąc, i zapytał księdza, co ma zrobić, gdy już znajdziemy się na początku.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
