Moje palce zacisnęły się na pasku mojej czarnej torebki.
Daniel pochylił się bliżej. „Nie rób sceny”.
To był pierwszy błąd. Myślenie, że moje milczenie oznacza słabość.
Drugim powodem było przekonanie, że Eleanor nigdy się o tym nie dowiedziała.
Arthur Bell, prawnik Eleanor, wszedł z zapieczętowaną kopertą i zmęczonym wyrazem twarzy mężczyzny niosącego dynamit w teczce. Jego wzrok spotkał się z moim o sekundę za długo.
Wtedy przypomniała mi się ostatnia wizyta Eleanor.
Przyszła do mojego biura dwa miesiące przed śmiercią, chuda jak dym, z diamentami drżącymi na palcach.
„Marian” – powiedziała – „kiedy ludzie mylą dobroć z głupotą, pozwól im mówić dalej. To sprawi, że papierkowa robota będzie czystsza”.
Wtedy myślałam, że żałoba uczyniła ją tajemniczą.
Teraz, patrząc jak Daniel głaskał Claire po ramieniu, niczym król przedstawiający swego następcę, zrozumiałem.
Artur usiadł. „Pani Voss poprosiła, żeby jej tekst został odczytany na głos w całości”.
Daniel uśmiechnął się krzywo. Claire pocałowała dziecko w czoło.
Artur złamał pieczęć.
A powietrze zrobiło się zimne.
Część 2
Artur powoli rozkładał strony, jakby dawał Danielowi ostatnią szansę na ucieczkę.
„Mojemu synowi, Danielowi Alexanderowi Vossowi” – przeczytał – „zapisuję kwotę jednego dolara”.
Przez pokój przeszedł dźwięk.
Claire mrugnęła. Daniel zaśmiał się raz, ostro i brzydko. „To nie jest śmieszne”.
Artur nie podniósł wzroku. „Zostawiam mu również srebrny zegarek należący do jego ojca, pod warunkiem, że zwróci środki zabrane z Funduszu Powierniczego Rodziny Voss w ciągu trzydziestu dni”.
Cisza stała się ostrzem.
Twarz Daniela zmieniła się, zanim zdążył to powstrzymać.
Claire szepnęła: „Jakie fundusze?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
