Nie wygłosiła przemówienia.
Po prostu położyła je na pustym krześle obok Ariego.
Następnie odsunęła swoje krzesło odrobinę dalej.
„Twoja mama też usiądzie, kochanie.”
Ari wpatrywał się w nią.
Claire uśmiechnęła się przez łzy.
„Nie chcę, żeby ktokolwiek zniknął”. Delikatnie dotknęła ramy. „Nigdy nie chciałam domu Sary”.
Spojrzała na Ariego.
„Czy mógłbyś mi coś powiedzieć o swojej mamusi?”
Ari spojrzał w dół.
„Za mało wiem”.
To zdanie złamało mi serce.
Pochyliłem się do przodu.
“Ja robię.”
Wszyscy na mnie spojrzeli.
„Twoja mama nie potrafiła piec muffinek z jagodami” – powiedziałem.
Ari wyglądał na zaskoczonego.
„Ale babcia mówi, że mogłaby.”
Zaśmiałem się cicho.
„Babcia pamięta drugą partię”.
Mama uśmiechała się przez łzy.
„Pierwsza partia była okropna.”
„Zapomniała o cukrze” – dodałem. „Potem upierała się, że nikt nie zauważy”.
Tata zaśmiał się cicho.
„Twój ojciec i tak zjadł trzy.”
„Smakowały jak ciepły chleb” – przyznałem.
Wszyscy się śmiali.
Nawet Ari.
Jedna historia doprowadziła do drugiej.
Sarah fałszywie śpiewa podczas sprzątania kuchni.
Sarah płacze oglądając reklamy ratowania zwierząt.
Sarah rozmawiała z Arim, gdy była jeszcze w ciąży, ponieważ wierzyła, że dzieci rozpoznają głosy jeszcze przed urodzeniem.
Po raz pierwszy od śmierci Sary nie unikaliśmy jej imienia.
Zabraliśmy ją z powrotem do pokoju.
Claire nigdy nie przerywała.
Ona słuchała.
Śmiała się z zabawnych opowieści.
Płakała w chwilach czułości.
W końcu Ari wspiął się jej na kolana.
Claire delikatnie objęła ją ramieniem.
„Więc…” wyszeptał Ari. „Nadal mnie kochasz?”
„Bardzo” – szepnęła Claire.
„Nawet jeśli mamusia zostanie?”
Claire pocałowała ją w czubek głowy.
„Mam nadzieję, że zostanie na zawsze”.
Ari wyglądał na zdezorientowanego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
