Drżącymi rękami otworzyłem pierwsze pudełko.
Wewnątrz znajdował się list napisany przez rodziców, którzy również doświadczyli niewyobrażalnego bólu związanego ze stratą dziecka.
Opowiedzieli mi swoją historię: mała dziewczynka, która zmarła po zaledwie kilku tygodniach życia, martwe dziecko, którego rodzice nigdy nie mieli okazji trzymać w ramionach, bliźnięta, które zniknęły, nie odkrywając świata.
Każdy list był inny, ale wszystkie niosły to samo przesłanie: nie byłem sam.
Ci nieznajomi chcieli mi podziękować za gest i w zamian zaoferować trochę pocieszenia.
Wypełnili pudełka małymi pamiątkami, miłymi słowami i nadzieją.
Tego ranka, wśród łez, poczułam, że miłość mojego syna nadal żyje dzięki dobroci innych.
