Daniel wpatrywał się w podwórze.
„Powiedziała, że właśnie wyszła za mąż. Nie szuka nowego małżeństwa. Myślała, że odbudowujemy więź jako przyjaciele”.
Przez chwilę prawie zrobiło mi się go żal.
Prawie.
„Co się teraz stanie?” zapytałem.
Potarł dłonie.
“Nie wiem.”
Potem spojrzał na mnie.
I tak to się stało.
Wyraz twarzy, który znałam, w końcu nadejdzie.
Nie miłość.
Strach.
Uświadomił sobie, że most za nim już się spalił, a most przed nim nigdy nie istniał.
„Maya, myślę, że wszystko wydarzyło się za szybko”.
Zostałem zupełnie nieruchomo.
Kontynuował.
„Byłam zdezorientowana. Zaabsorbowało mnie to, co reprezentowała Claire. Nasza historia. Kim byłam wtedy”.
„A teraz?”
“Nie wiem.”
„Cały czas to powtarzasz.”
“Ja wiem.”
Przełknął ślinę.
„Może powinniśmy wstrzymać się z rozwodem”.
“NIE.”
Słowa te wypowiedział tak naturalnie, że żadne z nas nie drgnęło nawet na sekundę.
Daniel wpatrywał się we mnie.
„Nawet nie chcesz o tym myśleć?”
„Myślałam o tym każdego dnia odkąd poprosiłaś o rozwód.”
„Maya—”
„Nie zostawiłeś mnie dla Claire.”
Zmarszczył brwi.
„Zostawiłeś mnie dla możliwości bycia z Claire.”
Daniel spojrzał w dół.
„To ma znaczenie.”
„Wiem, że cię zraniłem.”
„To coś większego niż ból”.
Pochyliłem się do przodu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
