“Głównie.”
Przez kilka sekund nikt nic nie powiedział.
Następnie Eleanor zaczęła tak szybko wyjaśniać, że jej słowa praktycznie się zlewały.
E-14 to mąka z pszenicy samopszy pochodząca z małego kamiennego młyna w Vermont.
Kupowała je od lat.
R-07 nawiązała do swojej kultury zakwasu żytniego.
Utrzymywała ten rozrusznik przy życiu przez dziesięciolecia – dłużej, niż żył Thomas.
B-22 to mieszanka gryczana, z którą niedawno zaczęła eksperymentować.
Kody nie były tajnymi numerami produktów.
Był to po prostu osobisty system archiwizacji dokumentów Eleanor.
„A ten notatnik?” – zapytałem.
„Moje zapisy dotyczące karmienia.”
Wyjaśniła, że zaczyn na zakwasie wymaga regularnego dokarmiania.
Rejestrowała stosunek mąki do wody, temperaturę, czas, aktywność i inne obserwacje.
Prowadziła takie notatniki przez lata.
„Mapa?”
Eleanor wyglądała na jeszcze bardziej zawstydzoną.
„Młyny mączne”.
Mrugnęłam.
“Co?”
„Znaczniki X oznaczają lokalne farmy zbożowe i małe młyny. Podczas naszego pobytu tutaj zdałem sobie sprawę, że jestem znacznie bliżej kilku miejsc, które chciałem odwiedzić od lat”.
Wskazała na notatkę, którą zinterpretowałem jako dowód tajnego spotkania w sobotę.
„JJ Mill to mały, rodzinny młyn, oddalony o jakieś czterdzieści minut drogi. Kartka z podziękowaniami była podziękowaniem, bo właściciel oprowadził mnie po nim.”
„A co z targiem rolniczym?”
„Jest tam para, która sprzedaje świeżo zmieloną mąkę pełnoziarnistą.”
Spojrzałem na nią.
„Wymykałeś się nam na targu, żeby kupić mąkę?”
Jej usta drgnęły.
„Kiedy tak to mówisz, brzmi to śmiesznie.”
Thomas wydał z siebie dźwięk będący połączeniem śmiechu i ulgi.
Wziąłem kolejną torbę.
„A co z tym brzęczeniem?”
To w końcu skłoniło Eleanor do ponownego zasłonięcia twarzy.
„O mój Boże.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
