„Pani Riley, jeśli będziemy kontynuować współpracę z Vertex, czy będzie Pani odpowiedzialna za wdrożenie?”
Zanim Derek zdążył odpowiedzieć za mnie, powiedziałem: „Tak właśnie bym się spodziewał. Tak”.
Prawie słyszałem zgrzytanie zębów Dereka.
Sarah skinęła głową.
„Dobrze. Bo nie interesuje mnie współpraca z figurantami. Muszę pracować z kimś, kto naprawdę rozumie nasze systemy”.
Spotkanie zakończyło się wkrótce potem uściskami dłoni i obietnicami dalszych rozmów. Gdy zespół Blackstone wychodził, Sarah Levenson wręczyła mi swoją wizytówkę.
Nie Derek.
Nie Julia.
Ja.
„Proszę zadzwonić do mnie bezpośrednio z dodatkowymi uwagami” – powiedziała. „Mam jeszcze kilka pytań technicznych, kiedy będzie pan miał czas”.
Drzwi sali konferencyjnej zamknęły się za nimi, zostawiając mnie samego z Derekiem i Julią.
Cisza trwała kilka sekund.
Derek zacisnął szczękę. Na czole pulsowała mu słabo żyłka. Julia wpatrywała się w stół i unikała mojego wzroku.
„Co to było?” zapytał w końcu Derek.
„Celowo zataiłeś pewne informacje w materiałach prezentacyjnych”.
Spotkałam jego wzrok.
„Skupiłem się na tym, co powinno znaleźć się na slajdach, a nie na tym, co wymagało bezpośredniego wyjaśnienia. To była decyzja”.
„Osąd?” Podniósł głos, ale potem otrząsnął się i spojrzał w stronę szklanych ścian. „Sprawiłeś, że wyglądałem na nieprzygotowanego”.
„Wykonałem swoją pracę” – odpowiedziałem. „Rozwiązałem problem Blackstone’a. Czy nie za to nam płacą?”
Derek uderzył jedną ręką w stół, nie na tyle mocno, by wywołać dramatyzm, ale na tyle mocno, by przypomnieć mi, kim według niego był.
„Myślisz, że jesteś sprytny, prawda? Myślisz, że ten mały ruch pomoże ci w karierze?”
„Chyba właśnie uratowałem największą prezentację w historii firmy” – powiedziałem spokojnym głosem, mimo że serce waliło mi jak młotem. „Wolałbyś, żebym pozwolił ci się męczyć z odpowiedzią, której nie znasz?”
Julia w końcu podniosła wzrok.
„Megan, powinnaś była powiedzieć nam wcześniej o algorytmie. Mogliśmy się przygotować”.
Zdrada w jej głosie sprawiła, że coś we mnie pękło.
Przygotowany.
Jakbym to ja zrobił coś złego.
„Jak to przygotować?” – zapytałem, zbierając notatki. „Kazując mi napisać wyjaśnienie, żeby ktoś z was mógł je przedstawić? Czy w końcu wpuścilibyście mnie do pokoju, gdybyście wiedzieli, że nie dacie rady beze mnie?”
Żaden z nich nie odpowiedział.
Nie było to konieczne.
Wszyscy znaliśmy prawdę.
Wstałem, żeby wyjść, ale Derek zastąpił mi drogę.
„To jeszcze nie koniec, Megan.”
Spojrzałem mu prosto w oczy.
„Masz rację” – powiedziałem. „Nie jest”.
Powrót do biurka wydawał się nierealny.
Współpracownicy spoglądali w górę z zaciekawieniem. Nikt nie wiedział dokładnie, co wydarzyło się w szklanej sali konferencyjnej, ale wyczuli zmianę atmosfery.
Władza ma zdolność zmieniania powietrza wokół siebie.
Mój komputer wysłał sygnał ping.
Na moim ekranie pojawiło się zaproszenie do kalendarza.
Nadzwyczajne spotkanie z działem kadr i dyrektorem generalnym.
16:30
Temat: Przeprowadź przegląd.
Trzy godziny.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
