Skinęłam głową, niezdolna wydusić z siebie słowa. Osiem lat. Cztery córki. A teraz syn, którego Aaron pragnął, odkąd go znałam.
„Założę mu nowy kombinezon” – powiedziała Rachel.
Aaron niechętnie go oddał.
Położyła dziecko w łóżeczku, odwinęła pieluszkę i rozpięła maleńką sukieneczkę.
„To niemożliwe”.
Potem Aaron zamilkł.
Nie cisza zachwytu. Inna cisza. Taka, która sprawiła, że w pokoju zrobiło się dziesięć stopni chłodniej.
Podniosłem głowę.
„Aaron? Co się stało?”
Nie odpowiedział. Wpatrywał się w plecy naszego dziecka, w ślad, którego nie mogłam dostrzec z miejsca, w którym leżałam.
„Będę tuż za drzwiami, jeśli będziesz mnie potrzebować.”
„To niemożliwe” – powiedział, niemal zbyt cicho, by go usłyszeć. „To niemożliwe, to niemożliwe”.
„Aaron.”
Przysunął się bliżej do kołyski, jakby inny kąt mógł zaprzeczyć temu, co widział. Jego szczęka drgnęła. Patrzyłem, jak próbuje z tym dyskutować, jak coś w jego oczach traci zapał.
„Rachel”. Jego głos był beznamiętny. „Czy możesz… czy możesz nas zostawić na chwilę?”
„Co mu jest?”
Rachel spojrzała na nas z profesjonalnym uśmiechem. Zapięła suknię wprawnymi dłońmi.
„Oczywiście. Będę tuż za drzwiami, jeśli będziesz mnie potrzebować.”
Drzwi zamknęły się z kliknięciem. Aaron się nie ruszył.
„Kochanie, przerażasz mnie” – powiedziałam. „Co mu jest? Nic mu nie jest?”
„Poprosiłeś go, żeby nam pomógł.”
Powoli odwrócił głowę w moją stronę. Jego oczy były wilgotne, ale nie tak jak dziesięć minut temu. Coś w nich stwardniało i oddaliło się.
„Michał.”
Mrugnęłam. „Co?”
„Michael” – powtórzył. „Przez te wszystkie miesiące pracowałem do późna. Był w domu. Z tobą”.
Nic z tego nie miało sensu.
Spojrzałam na niego.
„Ponieważ poprosiłeś go, żeby nam pomógł.”
Aaron spojrzał na łóżeczko.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
