Położyliśmy go do łóżka pod kocem pokrytym dinozaurami.
Zanim wyszedł, Julian wyszeptał:
„Dobranoc, kolego.”
Noe otworzył jedno śpiące oko.
“Tata?”
“Tak?”
„Czy jestem twoim ulubionym chłopcem?”
Julian cicho się zaśmiał.
„Jesteś moim jedynym chłopcem.”
Noe rozważył to.
„Tak, oczywiście.”
Z korytarza Sophie krzyknęła:
„SŁYSZAŁEM TO!”
Julian prawie się udławił śmiechem.
Zakryłem usta.
Sophie pojawiła się w drzwiach w niedopasowanych skarpetkach.
„Brak faworytów!”
„Żadnych faworytów” – obiecał Julian.
Zmrużyła oczy.
„Powiedz, że jestem twoją ulubioną Sophie.”
„Jesteś moją ulubioną Sophie.”
„Grace jest twoją ulubioną Grace?”
“Tak.”
„Ava, ulubiona Avo?”
“Tak.”
„Lily, ulubiona Lily?”
“Tak.”
Wskazała na mnie.
„Mamo, ulubiona mamo?”
Julian spojrzał na mnie.
Jego wyraz twarzy złagodniał.
„To jest proste.”
Sophie jęknęła.
“Brutto.”
Zniknęła na korytarzu.
Pocałowałem Noaha w czoło.
Gdy zgasiliśmy światło, światło księżyca dotknęło półksiężyca pod jego uchem.
Kiedyś ten znak przerażał Juliana.
Otworzyło siedem lat tajemnic.
To sprawiło, że zaczęliśmy wszystko kwestionować.
Teraz był po prostu częścią naszego syna.
Nic więcej.
Nic mniej.
Później tej nocy Julian i ja siedzieliśmy na ganku.
Dom za nami był pełen śpiących dzieci.
Pięć z nich.
Cztery córki.
Jeden syn.
Rodzinę, którą niemalże rozpadło przekonanie, że jedno dziecko jest ważniejsze od innych.
Julian wyciągnął do mnie rękę.
„Czy zrobiłbyś coś inaczej?”
Zastanowiłem się nad tym.
Sekrety.
Strach.
Szpital.
Dom Mercera.
Prawda o Dianie.
Prawda o Evelyn.
Ostatnia pułapka Teodora.
Powrót Marcusa.
Narodziny Noego.
„Tak” – powiedziałem.
Julian spojrzał na mnie.
“Co?”
„Uderzyłbym Rebeccę odrobinę łagodniej”.
On się zaśmiał.
W domu coś się rozbiło.
Oboje zamarliśmy.
Wtedy Ava krzyknęła:
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
