Pielęgniarka podeszła do przycisku przywoławczego, ale uniosłem palec. „Wszystko w porządku”.
Daniel się roześmiał. „Nadal udajesz, że jesteś grzeczny?”
Podniosłam papiery drżącymi rękami. Nie ze strachu. Z powodu utraty krwi. Z powodu narodzin. Z powodu wysiłku, jaki musiałam włożyć, żeby się nie uśmiechnąć.
Vanessa pochyliła się nade mną. „Powinnaś być wdzięczna, że ci cokolwiek daje”.
Spojrzałem na jej Birkin.
Potem spojrzałem na Daniela.
„Zapłaciłeś za to kartą firmową, prawda?”
Na jego twarzy pojawił się uśmiech.
Starannie złożyłem papiery rozwodowe i położyłem je obok kubka z wodą.
„Danielu” – powiedziałem cicho – „powinieneś poczekać, aż będę za słaba, żeby czytać”.
Jego twarz się napięła.
I po raz pierwszy odkąd wszedłem do szpitalnego pokoju, wyglądał na przestraszonego.
Część 2
Daniel szybko się otrząsnął. Aroganccy mężczyźni zazwyczaj tak robią. Mylą milczenie z poddaniem się, bo nie wyobrażają sobie, żeby ktoś myślał trzy kroki naprzód.
Dwa dni później wysłał swojego prawnika do mojego pokoju w szpitalu.
Prawnik był chudym mężczyzną w drogich okularach i z martwym wyrazem twarzy. Stał przy moim łóżku, podczas gdy ja trzymałam jedno dziecko na ramieniu i kołysałam stopą drugą kołyskę.
„Pan Whitmore oferuje tymczasowe wsparcie” – powiedział. „Pod warunkiem, że podpiszesz dzisiaj”.
„Jak hojnie.”
Przesunął w moją stronę długopis. „Domaga się również pełnej kontroli nad Whitmore Medical Technologies”.
Spojrzałem w górę.
I tak to się stało.
Nie miłość. Nie rozwód. Nawet nie okrucieństwo.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
