— A co jeśli tego nie rozwiążemy?
– Nie wiem.
– W takim razie już wszystko postanowiłeś.
Podskoczył.
– Nie mogę zostawić mojej matki!
– Nigdy nie prosiłem cię, żebyś ją zostawił.
– Ale chcesz, żebym cię stawiał wyżej od niej!
„Chcę, żebyś chociaż postawił się obok mnie. Ale zawsze wybierasz jej opinię, jej wygodę i jej obawy”.
Dima zacisnął pięści.
– Stałeś się zimny.
— Nie. Po prostu przestałem prosić o pozwolenie na własne życie.
Ciągle gadał o rodzinie, cierpliwości i trudnych chwilach. Katia słuchała, prawie nie przerywając.
Kiedy skończył, zapytała:
– Chcesz, żebym wyszedł z pustymi rękami?
Dima zadrżał.
— Co to ma wspólnego z czymkolwiek?
„Poprosiłeś mnie, żebym wyprowadził się z mieszkania, które do ciebie należy. Chcę więc wiedzieć, czego się spodziewać”.
– Nie wyrzucam cię.
– Jeszcze nie.
Katya wstała.
– Odpowiem ci za tydzień.
W rzeczywistości decyzja już zapadła.
Etap 3. „Podczas gdy moja teściowa uczyła syna, jak się mnie pozbyć, ja po cichu przelewałem swoją pensję na inną kartę, już trzeci miesiąc z rzędu”.
Tego samego wieczoru Katia spotkała Lenę.
Siedzieli w małej kawiarni niedaleko metra. Lena przyniosła teczkę z dokumentami i kilkoma wydrukami.
„To mieszkanie jest nadal dostępne” – powiedziała. „Właściciele przeprowadzają się za granicę i są gotowi szybko sfinalizować sprzedaż”.
— Jeszcze nie zdecydowałem, czy kupić, czy wynająć.
— Lepiej wynająć. Nie podejmuj decyzji od razu.
Katya skinęła głową.
– Boję się.
– W porządku.
Mieszkałam z nim cztery lata. Dzielimy się rzeczami, przyzwyczajeniami. Nawet jedzenie w lodówce jest w połowie jego, w połowie moje.
„Nie boisz się mieszkania, Katiu. Boisz się, że po twoim wyjeździe zacznie się prawdziwe życie”.
Katya uśmiechnęła się słabo.
— A przedtem to było podróbka?
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
