Podczas gdy podpisywałam dokumenty na pilną operację, mając mniej niż godzinę życia, telefon pielęgniarki pokazał mojego męża całującego inną pannę młodą trzy mile stąd. Szpital dzwonił do niego sześć razy, ale nigdy nie odebrał. Kiedy obudziłam się po sześciu godzinach operacji, na ekranie wyświetliły się czterdzieści trzy nieodebrane połączenia – i żadne nie pochodziło od niego.

Niebieski fotel mojej mamy stał przy oknie, jej akwarele zdobiły korytarz, a w szafach wciąż unosił się zapach lawendy. Po wejściu płakałam, aż poczułam ból w klatce piersiowej na tyle silny, że Marisol zagroziła kolejną wizytą w szpitalu.

Rekonwalescencja sprowadziła życie do niegodnych zwycięstw. Nauczyłam się wstawać bez zawrotów głowy, chodzić między pokojami, trzymać poduszkę na ranie podczas kaszlu i spać cztery godziny z rzędu bez śnienia o białych kwiatach.

Diane złożyła pozew rozwodowy, a media dowiedziały się o tym w ciągu kilku dni. Te same publikacje, które świętowały nowy romans Conrada, zaczęły podważać, czy jego ślub teatralny odbył się przed separacją i dlaczego jego prawowita żona tego ranka przeszła operację kardiologiczną.

Odmawiałem wszelkich wywiadów, ponieważ publiczna kara mnie nie uleczyła.

Sienna pozostała w domu królowej Anny przez dwanaście dni. Najwyraźniej wyobrażała sobie, że wprowadza się do pokoi umeblowanych już przez inną kobietę, a następnie przejmuje związaną z nimi pozycję społeczną.

Zamiast tego weszła do pięknej muszli, w której każde echo podkreślało to, czego Conrad nigdy sam nie stworzył.

Ich relacja pogorszyła się niemal natychmiast. Conrad spędzał dnie na próbach skontaktowania się ze mną, a noce na przeglądaniu nieodebranych wiadomości ze szpitala. Sienna oskarżyła go o żałobę po małżeństwie, które publicznie uznał za martwe.