Uśmiech Glorii stał się ostrzejszy. „Nie pyskuj w moim domu”.

Jej dom.

To mnie prawie rozśmieszyło, mimo że czułem ból w boku.

Daniel pochylił się bliżej. „Przeproś”.

„Po co?”

Jego twarz pociemniała. Jego ręka poruszyła się.

Teraz leżałem na podłodze, jedną rękę przyciskając do żeber, a drugą trzymając telefon w kieszeni.

Gloria wstała i wskazała na drzwi wejściowe.

„Wynoś się z mojego domu!” krzyknęła. „Wyczołgaj się, jeśli będziesz musiał”.

Daniel uśmiechnął się złośliwie. „Słyszałeś moją matkę”.

Przyglądałem się im obojgu, patrzyłem na drogie zasłony, którymi chwaliła się Gloria, na włoskie krzesła, które Daniel rzekomo kupił, na ściany, które ich zdaniem miały ich chronić.

Zapomnieli, kto podpisał akt.

Zapomnieli, kto płacił ratę kredytu hipotecznego.

Zapomnieli o kamerach bezpieczeństwa, które Daniel tak bardzo chciał zainstalować, bo lubił czuć się potężny.

Powoli wyciągnąłem telefon.

Daniel się roześmiał. „Do kogo dzwonisz? Do swoich zmarłych rodziców?”

„Nie” – powiedziałem, naciskając drżącym kciukiem trzy cyfry. „Policja”.

Jego uśmiech zadrżał.

Gloria przewróciła oczami. „Królowa dramatu”.

Przyłożyłem telefon do ucha i spojrzałem prosto na Daniela.

„Mój mąż mnie zaatakował” – powiedziałam wyraźnie. „Nie mogę oddychać. Chyba mam połamane żebra. Chcę, żeby go wyrzucono z mojego mieszkania”.

Tej nocy Daniel po raz pierwszy przestał się śmiać.

Część 2

Operator nie dawał mi spokoju.

Daniel chodził tam i z powrotem.

Gloria nie przestawała krzyczeć.

„Ona kłamie!” krzyknęła Gloria w stronę telefonu, jakby operatorka widziała, jak jej perły drżą w gardle. „Upadła! Jest niestabilna!”

Siedziałam na podłodze, bo stanie bolało za bardzo. Każdy oddech drapał mnie jak szkło. Ale mój umysł był dziwnie spokojny, zimny i jasny.

„Proszę pani” – powiedział operator – „policjanci są w drodze. Czy jest pani bezpieczna tam, gdzie pani jest?”

Spojrzałem na Daniela. Jego pięści nadal były zaciśnięte.

„Nie” – powiedziałem.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!