„Miesiącami próbowałeś mnie od tego odwieść.”

„Spędziłem miesiące, próbując utrzymać cię przy sobie”.

Mój list akceptacyjny zniszczył kolejną wyobrażoną przez tatę przyszłość — taką, w której ostatecznie pracowałam u boku niego i mamy.

„Traktowałem to, czego chciałem, tak jakby było to czymś, czego potrzebowała rodzina” – przyznał.

“Tak.”

Nadal nie podobała mu się sztywność mojego programu.

Powiedziałem: „To nie płać za to”.

Spojrzał na mnie.

„Chcę, żebyś pomógł, bo chcesz pomóc mnie, a nie dlatego, że w ten sposób dostaniesz głos”.

Na tym zakończyło się spotkanie.

Niezbyt ciepło.

Ale wyraźnie.

Wprowadziłem się do akademika w sierpniu.

Mama przyszła ze mną.

Tata nie.

Tego ranka wysłał jedną wiadomość.

***Jedź bezpiecznie.***

Pierwszy semestr był dla mnie trudniejszy niż wszystko, co robiłam w liceum.

Chemia rozwijała się szybko.

Na pierwszym egzaminie z biologii dostałam siedemdziesiąt cztery punkty i zadzwoniłam do mamy płacząc na klatce schodowej.

Ona mi nie kazała wracać do domu.

Zamiast tego zapytała:

„Chcesz rady czy mam posłuchać?”

To było coś nowego.

“Słuchać.”

Tak też zrobiła.

Elliot i ja pozostaliśmy przyjaciółmi.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!