Areszt tymczasowy.
Barbara Hutchkins kontra Derek Wyatt.

W dokumencie wymieniono zarzuty dotyczące niestabilności, zmienności emocjonalnej, niebezpiecznych warunków życia i nieodpowiedzialnego zachowania. Każde oskarżenie czytałem w milczeniu – nie dlatego, że było prawdziwe, ale dlatego, że język prawniczy potrafi sprawić, że kłamstwa brzmią wiarygodnie.

Dana przybyła wkrótce potem z teczką i skupionym wyrazem twarzy. Opisała wszystko punkt po punkcie – dochody, dokumentację szkolną, historię choroby, oświadczenia nauczycieli, zeznania sąsiadów i dowody konsekwentnego rodzicielstwa. Wszystko to stało się uporządkowaną teczką, mającą wykazać stabilność.

Na rozprawie wstępnej Barbara próbowała przedstawić się jako osoba stabilizująca sytuację. Dana natychmiast odpowiedziała dokumentami finansowymi, z których wynikało, że utrzymywałem ją przez lata. Sędzia szybko zauważył tę sprzeczność.

Jej wniosek o przyznanie opieki w nagłych wypadkach został odrzucony.

Ale nie zatrzymała się.

Barbara złożyła skargę do CPS, oskarżając mnie o zaniedbanie i krzywdę emocjonalną. Pracownik socjalny przyszedł do mojego domu, przeanalizował wszystko i porozmawiał z moją córką. Po obserwacji otoczenia i wysłuchaniu odpowiedzi córki, sprawa została zamknięta bez stwierdzenia znęcania się lub zaniedbania.

Kilka dni później odbyła się cała rozprawa sądowa.

Część 2: 

Barbara powtórzyła swoje oskarżenia, ale w trakcie przesłuchania jej zeznania zaczęły się sypać. Przyznała, że ​​rzadko odwiedzała dom, nigdy nie uczęszczała na szkolne imprezy, wizyty u lekarza ani konferencje i nie znała nawet podstawowych szczegółów z życia mojej córki.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!