„Żadnych toastów za poświęcenie. Żadnego mówienia kuzynom Lauren. Żadnego pokazywania medalu komukolwiek”.

„Nie zrobię tego.”

„I przestań nazywać to, co mi się przydarzyło, „tajną sprawą”. Połowa rodziny już myśli, że byłem jakimś szpiegiem”.

Mason zmarszczył brwi.

„Reeves powiedział…”

„Powiedział, że operacja odzyskania danych obejmowała tajne szczegóły. To nie czyni mnie Jasonem Bourne’em”.

Mason roześmiał się, zanim zdążył się powstrzymać.

Ja też się śmiałem.

To był pierwszy normalny dźwięk między nami od lat.

Ślub odbył się w sobotę w odrestaurowanej ceglanej posiadłości na obrzeżach Leesburga.

Miałam na sobie ciemnozieloną sukienkę z krótkimi rękawami.

Dokonanie wyboru zajęło mi dwadzieścia minut.

Przez lata blizna wymagała planowania.

Rękawy.

Kąty.

Pogoda.

Pytania.

Tego ranka spojrzałam w lustro i zdałam sobie sprawę, że mam już dość ubierania się tak, aby wzbudzać ciekawość innych ludzi.

Mama zauważyła moją rękę, gdy schodziłem na dół.

Ona nic nie powiedziała.

Ona po prostu podała mi kolczyki.

Na miejscu Mason był już ze swoimi drużbami.

Gdy mnie zobaczył, jego wzrok na chwilę powędrował w stronę blizny.

A potem z powrotem do mojej twarzy.

“Hej.”

“Hej.”

Brak wydajności.

To był postęp.

Ethan przyszedł w smokingu.

„Dobrze się umyj, sierżancie.”

„Ty też, Kapitanie.”

„Były kapitan”.

„Nadal denerwujące?”