Ogień wroga.
Pojazd uszkodzony.
Dwóch uwięzionych żołnierzy.
A działania pamiętałem głównie we fragmentach.
Zablokowane drzwi.
Palenie gumy.
Ktoś krzyczy przez radio.
Kamizelka Evana zaczepia się o skręcony metal.
Oficjalny język sprawiał, że wszystko wydawało się uporządkowane.
Nie było tam porządku.
To było przerażające.
Moje ręce zaczęły drżeć.
Czekałem.
W końcu drżenie ustało.
Następnie odłożyłem mandat do szuflady.
Nie jest zakopany pod niczym.
Nie wyświetlane.
Po prostu zachowane.
Tydzień później zadzwonił Mason.
„Tata mówi, że przyjedziesz w niedzielę.”
“Prawdopodobnie.”
„Lauren chce wiedzieć, czy zabierzesz ze sobą Ethana.”
“Może.”
Zawahał się.
Potem powiedział,
„Cieszę się, że przyszedłeś na ślub.”
Spojrzałem przez okno mojego biura na popołudniowy ruch uliczny w Aleksandrii.
“Ja też.”
Kolejna pauza.
„Claire?”
“Tak?”
„Naprawdę byłem osłem.”
Uśmiechnąłem się.
„To najdokładniejsze dane wywiadu wojskowego, jakie słyszałem w tym roku”.
On się zaśmiał.
Ja też.
Potem wróciłem do pracy.
