„To nie powinno być możliwe”.
Brooke nie odpowiedziała.
Już dawno temu nauczyła się, że przetrwanie często oznacza nieproszenie o wyjaśnienia, których nigdy nie otrzyma.
Hargrove ruszył dalej, bez słowa opuszczając koszary. Drzwi zamknęły się za nim, a cisza, która zapadła, stała się cięższa niż wcześniej – nie z powodu dyscypliny, ale z powodu niepewności.
Wewnątrz formacji nic się nie zmieniło na zewnątrz. Żołnierze utrzymywali postawę, ustawienie i skupienie. Ale wewnątrz coś się zmieniło. Wszyscy widzieli ten moment. Wszyscy odczuli przerwę w dowodzeniu. Nawet jeśli tego nie rozumieli, zdawali sobie sprawę, że rzeczywistość na ich oczach na chwilę zawiodła.
Brooke powoli wróciła na pozycję.
Jej twarz pozostała neutralna.
Jednak jej świadomość się wyostrzyła.
Ponieważ ona rozumiała coś, czego inni nie rozumieli.
To nie był przypadek.
Ktoś celowo wprowadził ją z powrotem do systemu…
Albo ktoś popełnił błąd na tyle poważny, że zmienił granice tajnego rozkazu śmierci.
W strukturach wojskowych opartych na kontrolowanych informacjach obie możliwości były równie niebezpieczne.
