„A potem ciąża stała się trudna.”

Nic nie powiedział.

„Potem urodziły się bliźniaki.”

Cisza.

„Zawsze coś miało się wydarzyć, Ethan.”

„Bałem się”.

„Czego?”

Podniósł wzrok i spojrzał na mnie.

„Co Mia by dla ciebie znaczyła.”

Skrzyżowałem ramiona.

„Powiedz resztę.”

Wziął głęboki oddech.

„Widziałam, jak przez pięć lat leczyłaś niepłodność. Widziałam, jak obwiniałaś siebie za każdym razem, gdy coś się nie powiodło”.

Ścisnęło mnie w gardle.

„Potem zadzwoniła Lauren i powiedziała mi, że mam ośmioletnią córkę, która została poczęta bez żadnego z tych elementów.”

Jego oczy zaszły łzami.

„Nie wiedziałem, jak przekazać ci tę prawdę”.

„Więc uznałeś, że nie dam sobie z tym rady.”

„Pomyślałem, że mogłabyś spojrzeć na Mię i zobaczyć, przez co przeszłaś.”

Może oczekiwał, że zaprzeczę.

Nie, nie zrobiłem tego.

„Może i tak bym zrobił.”

Spojrzał na mnie.

„Może spotkanie z nią byłoby bolesne. Może poczułbym zazdrość, a potem znienawidziłbym siebie za zazdrość. Może potrzebowałbym czasu”.

„Annika…”

„Ale to ja musiałbym się z tymi uczuciami uporać”.

Podszedłem bliżej.

„Nie powierzyłeś mi najbrzydszej wersji mnie”.

„Próbowałem cię chronić.”

“NIE.”

Mój głos był cichszy, niż się spodziewałem.

„Przestaliśmy już tak to nazywać”.

Spojrzał na mnie.

„Nie chroniłeś mnie przed bólem. Chroniłeś siebie przed koniecznością patrzenia, jak go doświadczam”.

Ethan powoli usiadł na brzegu łóżka.

“Przepraszam.”

Uwierzyłem mu.

Ale wiara w jego przeprosiny nie wymazała osiemnastu miesięcy.

Po raz pierwszy odkąd znalazłem rysunek Mii, przestałem zadawać pytania.

Informacje zawsze zmniejszały strach.

Ale teraz miałem już wystarczająco dużo informacji.

Kolejny ruch nie należał do Ethana.

To było moje.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!