„Przyszedłeś!”
„Obiecałem.”
Noe podszedł ostrożniej, z plecakiem w kształcie dinozaura przewieszonym przez jedno ramię.
„Zostajesz tu cały czas?”
„Cały czas” – powiedział Caleb.
Noe skinął głową.
„Dobrze. Zacznijmy od dinozaurów.”
Muzeum stało się dla Caleba pierwszą lekcją dotyczącą świętego chaosu rodzicielstwa.
Noe oprowadzał go po wystawie dinozaurów z powagą godną profesora.
„To allozaur” – powiedział, wskazując na szkielet. „Ludzie myślą, że T. rex jest najlepszy, ale allozaur miał lepsze pazury”.
„Ważna informacja” – odpowiedział Caleb.
„Tak” – powiedział Noe.
Elise zaciągnęła go do fikcyjnego zamku, gdzie ogłosiła go rycerzem, Noaha czarodziejem, a Marin królową.
Caleb przykuł uwagę Marin, gdy Elise włożyła jej matce plastikową koronę na głowę.
Marin zaśmiał się na sekundę.
Niegrzecznie.
Naprawdę się uśmiałem.
Dźwięk ten niemal go powalił.
Później, na stanowisku artystycznym, Elise namalowała coś, co wyglądało, jakby tęcza eksplodowała w środku huraganu.
„To do twojego domu” – powiedziała.
Caleb przyjął to obiema rękami.
„Powieszę to w jakimś wyjątkowym miejscu.”
„Więc nas pamiętasz.”
Przełknął ślinę.
„Nie sądzę, żebym kiedykolwiek mógł o tobie zapomnieć.”
Noe dał mu mniejszy obrazek: starannie narysowaną rakietę oznaczoną chwiejnymi literami.
„To Jowisz” – wyjaśnił Noah. „Ma mnóstwo księżyców”.
„Czy mógłbyś mnie o nich czegoś nauczyć?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
