Potem Lila przemówiła spokojnie, ale stanowczo: „Myślisz, że pamiętnik może wymazać osiemnaście lat nieobecności? Nie byłeś przy nas, gdy stawialiśmy pierwsze kroki, gdy bolały nas kolana, gdy nocami płakaliśmy i zastanawialiśmy się, co zrobiliśmy źle”.
Maya kontynuowała, nie podnosząc głosu: „Daliście nam życie, a potem nas porzuciliście. Nie możecie po prostu pojawić się dzisiaj i twierdzić, że jesteście częścią tej historii”.
Co ujawniły gazety
A jednak zachowali te notatki. A następnego ranka czytali wszystko. Godzinami. Proste słowa – „Zastanawiałem się, co dzisiaj robisz” – i bolesne wyznania – „Powinienem był zostać. Powinienem był walczyć”. Zdjęcia wciśnięte między strony. Niezręczne, ale szczere wiersze.
Kiedy zeszli na dół, oczy Mai były zaczerwienione. „Nie wybaczam mu. Jeszcze nie. Może nigdy”. Lila skinęła głową: „Ale teraz rozumiem trochę lepiej”.
