— Czy dopiero kiedy dowiedziała się pani o pieniądzach, stałam się odpowiednią osobą do pierwszego rzędu?
Dorota spuściła oczy.
I wtedy Teresa poczuła coś zaskakującego.
Nie satysfakcję.
Nie triumf.
Smutek.
Bo odpowiedź była oczywista.
—
Robert zwrócił się ponownie do Magdaleny.
— Dorota zgłosiła uwagę. Rozumiem. W którym momencie wymyśliła pani, że ja zatwierdziłem zmianę miejsca?
Magdalena szybko pokręciła głową.
— Nie wymyśliłam.
Robert wyjął telefon.
— Mam wiadomość, którą pani wysłała do swojego asystenta o 8:42.
Przeczytał:
— „Pan Wysocki potwierdził, że matka pana młodego może siedzieć dalej od głównego kadru. Nie chcemy robić z tego tematu.”
W kaplicy zrobiło się jeszcze ciszej.
— Nigdy tego nie powiedziałem.
Magdalena pobladła.
— Pan mówił wcześniej, że chce pan uniknąć napięć między rodzinami.
– NIE.
— Odebrałam to jako zgodę na podejmowanie decyzji, które…
— Nie.
Robert nawet nie podniósł głosu.
— Powiedziałem, że nie chcę konfliktów. Nie powiedziałem, że wolno pani upokorzyć matkę mojego zięcia i podpisać tę decyzję moim nazwiskiem.
Magdalena rozejrzała się.
Dwóch członków obsługi stało przy drzwiach.
Jedna z asystentek zdjęła słuchawkę z ucha.
Był to mały gest.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
