Gniew przyszedł tak szybko jak ulga.
– Pozwoliłaś nam siebie pochować.
– Nie miałam wyboru.
– Miałaś siedemnaście lat.
– Obserwowałam cię z daleka.
– To tylko pogarsza sprawę.
Jej usta zadrżały.
– Wiem.
Ben postąpił naprzód.
– Rosie cię znalazła.
Wzrok Evelyn przesunął się na niego.
– Czy ona żyje?
– Tak. Przeżyła operację.
Evelyn zakryła usta.
– Dzieci?
– Żyją.
Oparła się o ścianę, płacząc.
Głos Bena stał się twardy.
– Dlaczego do niej nie poszłaś?
– Ponieważ każdy, kto jest mi bliski, staje się celem.
– Richard?
– Nie.
– Samuel Vale?
Evelyn spojrzała na mnie.
– Samuel był niebezpieczny. Ale to nie przed nim się ukrywałam.
Daniel opuścił broń, ale nie schował jej do kabury.
– Przed kim?
Evelyn zamknęła ukryte drzwi.
– Grahamem Vossem.
Wymieniliśmy spojrzenia.
– On pomógł Richardowi cię przenieść – powiedziałem.
– Pomógł przenieść Laurę.
– Mojej biologicznej matki.
– Tak.
– Co się stało tamtej nocy?
Evelyn usiadła przy biurku.
Przez następną godzinę rozbijała opowieść o moim dzieciństwie.
Samuel Vale opracował związek zaprojektowany, by przerwać formowanie się pamięci po traumie. Hale Medical zamierzało go używać do kontrolowanych badań klinicznych. Samuel zaczął bez autoryzacji testować silniejsze wersje.
Jego żona, Laura, odkryła, co zrobił.
Podobnie jak Evelyn.
W noc śmierci Laury, ta zgodziła się spotkać z Evelyn w laboratorium z dowodami.
Samuel przybył pierwszy.
Zaatakował Laurę i wstrzyknął jej eksperymentalną dawkę.
Richard dotarł do obiektu kilka minut później. Evelyn była w innej części budynku, zbierając dokumentację. Graham Voss, który został opłacony przez Samuela, ją przechwycił.
– Powiedział Richardowi, że uciekłam – mówiła Evelyn. – Potem pomógł Richardowi przenieść Laurę, udając, że zna lekarza, który może ją uratować.
– Ale oni wsadzili ją do bagażnika.
– Samuel miał dostęp do policyjnej dyspozytorni. Graham przekonał Richarda, że potrzebują tajemnicy.
– Dlaczego Richard mu zaufał?
– Ponieważ Graham już wcześniej chronił firmę.
– Co się stało w wąwozie?
– Graham prowadził samochód Laury. Richard jechał za nim radiowozem. Samuel zepchnął samochód z drogi, wierząc, że ja jestem w środku.
– I Laura zmarła.
– Tak.
– Co się stało z tobą?
– Graham znalazł mnie później. Planował mnie zabić, ale ukryłam kopie badań Samuela. Powiedziałam mu, że zostaną ujawnione, jeśli zniknę.
– Więc trzymał cię w ukryciu.
– Na początku. Potem uciekłam.
– Dlaczego nie poszłaś na policję?
– Graham kontrolował śledztwo. Samuel miał kontakty w agencjach federalnych. Richard był wrabiany. Nie wiedziałam, komu ufać.
– A twoje córki?
Oczy Evelyn wypełniły się łzami.
– Samuel zagroził Claire.
– Dlaczego?
– Ponieważ była jego córką i prawną spadkobierczynią majątku Laury. Jeśli Laura umarłaby, jej udziały w Vale Biotech przeszły na Claire. Te udziały obejmowały prawa patentowe warte miliony.
– Nigdy niczego nie odziedziczyłem.
– Richard ukrył twoją tożsamość, by cię chronić. Wychował cię jako swoją córkę i pozwolił wszystkim wierzyć, że ja jestem twoją matką.
W pokoju zrobiło się bardzo cicho.
– Więc Richard nie okradał mnie?
– Nie na początku.
– Na początku?
Twarz Evelyn stwardniała.
– Z biegiem lat zaczął korzystać z aktywów. Wmawiał sobie, że to konieczne, by utrzymać Hale Medical przy życiu. W końcu ochrona przekształciła się w kradzież.
– Więc Rosie miała rację.
– Rosie miała rację w wielu sprawach.
– Czy Richard próbował ją uznać za niepoczytalną?
– Tak.
Dłonie Bena zacisnęły się w pięści.
– Dlaczego?
“Bo odkryła, że fundusze są powiązane. W trzydzieste urodziny Rosie pełna kontrola nad udziałami Evelyn w Hale Medical miała przejść na nią. Jednocześnie, wcześniej zastrzeżone dokumenty dotyczące spadku Claire z Vale miały stać się dostępne dla obu sióstr.”
“Dlatego się bał” – powiedziałam.
“Bał się postawienia zarzutów. Ale bardziej niż tego, bał się, że dokumenty doprowadzą Grahama do ciebie.”
Daniel zmarszczył brwi.
“Dlaczego Richard płacił Grahamowi?”
“To szantaż. Graham groził, że ujawni tożsamość Claire i lokalizację pozostałych badań Samuela.”
“Samuel zmarł w więzieniu.”
Evelyn spojrzała na niego.
“Nieprawda.”
Kolejna cisza.
“Człowiek, który zmarł w więzieniu, nazywał się Peter Lorne” – powiedziała. – “Samuel zamienił tożsamości podczas transportu do szpitala.”
Czułam zimną podłogę przez buty.
“Gdzie on jest?”
“Nie wiem.”
Czerwone światło zaczęło migać na konsoli bezpieczeństwa.
Evelyn się odwróciła.
Jeden monitor pokazał czarny SUV zatrzymujący się koło domku.
Wyszło z niego trzech mężczyzn.
Jeden to był Graham Voss.
Drugi niósł karabin.
Trzeci mężczyzna był wysoki, miał srebrne włosy.
Nawet po dekadach rozpoznałam delikatne metalowe oprawki jego okularów.
Samuel Vale spojrzał prosto w kamerę.
Potem się uśmiechnął.
“Mój ojciec” – wyszeptałam.
Evelyn złapała strzelbę.
“Nie” – powiedziała. – “Twoim ojcem jest człowiek siedzący w więzieniu, ponieważ spędził siedemnaście lat, trzymając Samuela z dala od ciebie.”
Zgasły światła.
Daniel pchnął nas za betonową ścianę, gdy pierwszy strzał rozbił okno nad domkiem łodzi powyżej.
Evelyn otworzyła metalową szafkę i podała Benowi pistolet sygnałowy.
“Za półkami z żywnością jest tunel.”
“Gdzie on prowadzi?” – zapytał Daniel.
“Na północny brzeg.”
“Ty zabierz Claire i Bena.”
“Zostaję.”
“Ja też” – powiedział Ben.
“Masz żonę i dwoje dzieci w szpitalu” – warknęłam.
“Właśnie dlatego nie pozwolę, żeby ci ludzie podążyli za nami z powrotem.”
Kolejny strzał rozległ się nad głowami.
Z sufitu opadł kurz.
Daniel sprawdził telefon.
“Brak zasięgu.”
“Zakłócają go” – powiedziała Evelyn.
“Ile jest wyjść?”
“Dwa.”
“Broń?”
“Jedna strzelba. Pistolet sygnałowy. Rewolwer w tunelu.”
Daniel spojrzał na mnie.
“Ty idź pierwsza.”
“Nie.”
“Claire.”
“Mam dość bycia przenoszoną jak dowód rzeczowy.”
Głos Samuela dobiegł z głośnika w suficie.
“Evelyn, nie możesz wiecznie siedzieć pod ziemią.”
Zbladła.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
