***
Następnego ranka powiedziałem Benowi, że idę do domu wziąć prysznic.
Zamiast tego udałem się do administracji szpitala i poprosiłem o rozmowę z administratorem.
Słuchała spokojnie, gdy kładłem telefon na jej biurku.
Przyglądała się fotografiom.
Następnie otworzyła na swoim komputerze elektroniczną dokumentację medyczną Bena.
Jej wyraz twarzy uległ zmianie.
Otworzyła elektroniczną dokumentację medyczną Bena.
„Tych raportów nie ma w jego wykresie”.
“Co to znaczy?”
„To znaczy, że ktoś podmienił jego dokumentację medyczną”.
„Czy ktoś naprawdę może to zrobić?”
“Nielegalnie.”
“Dlaczego ktokolwiek miałby to zrobić?”
„Tych raportów nie ma w jego wykresie”.
Spojrzała mi w oczy.
“Nie wiem.”
Szczerość jej odpowiedzi przeraziła mnie bardziej, niż jakiekolwiek wytłumaczenie.
„Jeśli ktoś sfałszował diagnozę pani męża, to staje się to sprawą karną” – dodała.
Przełknęłam ślinę.
Pochyliła się do przodu. „Nie mów mu, że cokolwiek z tego odkryłaś. Bo jeśli mamy rację, cokolwiek planuje, jeszcze się nie wydarzyło”.
„Cokolwiek planuje, jeszcze się nie wydarzyło”.
Tego popołudnia wróciłem do pokoju Bena, niosąc zupę na wynos.
Uśmiechnął się z wyraźną ulgą i wyciągnął rękę do mnie.
„Martwiłem się. O to, co się stanie, kiedy mnie już nie będzie…”
Dreszcz przeszedł mi po plecach. „Co masz na myśli?”
Zawahał się.
„Papierkowa robota… Jest coś, co musisz podpisać.”
“Co masz na myśli?”
Zachowałem spokój.
„Jakie papiery?”
„Zwolnienie z długu. Wspólne konta. Po prostu praktyczne rzeczy”. Spojrzał na koc. „Jeśli zostawię cię z prawnym bałaganem, nigdy sobie nie wybaczę”.
Spojrzałam na niego.
Myślałem tylko o tym, jak to wpisuje się w jego diagnozę terminalną.
I czy miało to coś wspólnego z dokumentami, których NIE widziałem w tym folderze.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
