Podszedłem bliżej schodów.
„Dlaczego tu jesteś?”
Claire spojrzała na trzymaną w rękach kartkę papieru.
„Powiedział mi, żebym przyszedł po pogrzebie. Powiedział, że jeśli coś mu się stanie, zanim zdąży wyjaśnić, mam znaleźć czerwoną książkę”.
Spiżarnia zdawała się ciągnąć mnie za plecy.
„Wiesz o czerwonej książeczce?”
Jej oczy zamrugały.
„Wiem, co jego zdaniem mogło się tam znajdować”.
„A Samuel?” – zapytałem.
W chwili, gdy wypowiedziałem imię, twarz Claire się zmieniła.
Nie z powodu zamieszania.
Z uznaniem.
Pan Calloway też to zauważył. „Wiesz, kim jest Samuel”.
Claire zeszła trzy stopnie w dół, po czym zatrzymała się, jakby reszta schodów stała się zbyt stroma.
„Mój dziadek” – powiedziała.
Po tych słowach zapadła cisza.
„Twój dziadek” – powtórzyłem.
„Tak. Samuel Bennett.”
Spojrzałem na pana Callowaya. Jego wyraz twarzy mówił mi, że układa fakty równie szybko jak ja i nie potrafi ich ze sobą połączyć.
Thomas poprosił o zapieczętowany akt urodzenia dziesiątki lat wcześniej. Na odwrocie pokwitowania, które napisał, powinnam była powiedzieć Nancy wcześniej.
Wtedy w jego domu pojawiła się młoda kobieta o nazwisku Claire Bennett, która trzymała klucze do jego domu i twierdziła, że Samuel jest jej dziadkiem.
„Zejdź” – powiedziałem.
Posłuchała uważnie, jakby każdy nagły ruch mógł ją zmusić do odejścia. Kiedy dotarła na dół, zobaczyłem, że jej oczy były zaczerwienione od płaczu.
„Byłeś na pogrzebie” – powiedziałem nagle.
Zamrugała.
„Widziałeś mnie?”
Do tej chwili nie zdawałem sobie z tego sprawy. Ale teraz przypomniałem sobie kobietę stojącą z tyłu cmentarza, na wpół ukrytą za klonem. Podczas nabożeństwa trzymała pochyloną głowę. Kiedy odwróciłem się po ostatniej modlitwie, już jej nie było.
„Tak” – powiedziałem. „Wyszedłeś, zanim ktokolwiek zdążył z tobą porozmawiać”.
„Nie byłem pewien, czy tam pasuję”.
Prawie zapytałem, dlaczego przyszła, ale pytanie wydało mi się zbyt małe, biorąc pod uwagę wyraz jej twarzy.
Zamiast tego zaprowadziłem wszystkich z powrotem do kuchni.
Siedzieliśmy we trójkę przy stole, przy którym Thomas umieścił tyle duchów. Drewniane pudełko pozostało otwarte. Zdjęcia leżały obok zwróconego listu. Mały srebrny pierścionek wciąż leżał na serwetce, tam gdzie go zostawiłam. Czerwona książka leżała przede mną jak żywa istota.
Claire spojrzała na niego, ale go nie dotknęła.
Pan Calloway nadal stał. Jego prawniczy instynkt wziął górę. „Panno Bennett, proszę wyjaśnić, co pani łączy z Thomasem Whitakerem”.
Claire wyjęła złożony list z kieszeni płaszcza i przesunęła go po stole.
„Może to pomoże.”
To było pismo Thomasa.
Moje ręce zadrżały zanim jeszcze podniosłem słuchawkę.
List był adresowany do Claire.
Droga Claire,
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
