„Dziadek też coś trzymał” – powiedziała. „Paragony, pocztówki, stare guziki. Babcia się z niego z tego powodu naśmiewała, ale on mówił, że przedmioty pamiętają to, co ludzie zapominają”.
Uśmiechnąłem się. „Miał rację”.
Po kolacji pan Calloway nalegał, żebyśmy zamknęli dokumenty w jego samochodzie, dopóki nie zostaną poprawnie skopiowane. Claire pomogła nieść pudła. Zostałem chwilę w kuchni, sam.
W domu znów zapadła cisza, ale nie było już tak groźnie.
Wyszedłem na korytarz i stanąłem przed zdjęciem Thomasa. Młody mężczyzna obok ojca wpatrywał się we mnie, uśmiechając się ostrożnie, z wyprostowanymi ramionami.
„Jestem na ciebie zły” – powiedziałem mu cicho.
Dom słuchał.
„Ja też jestem wdzięczny. I tęsknię za tobą. I nie wiem, co z tym wszystkim zrobić”.
Fotografia nie odpowiedziała, ale wypowiedziane słowa zrobiły miejsce w mojej piersi.
„Powinieneś był powiedzieć mi wcześniej” – wyszeptałam.
Potem dotknąłem ramy.
„Ale teraz słucham.”
Za mną rozległ się delikatny głos Claire: „Nancy?”
Odwróciłem się.
Stała w drzwiach trzymając małą kopertę.
„Znalazłem to za zdjęciem, kiedy je podniosłem. Jest na nim twoje imię.”
Moje ciało znieruchomiało.
Koperta była nowsza niż pozostałe. Kremowa, zapieczętowana, z odręcznym pismem Thomasa na przodzie.
Nancy — kiedy znajdziesz Samuela.
Pan Calloway wrócił akurat w chwili, gdy Claire mi go wręczyła.
„O co chodzi?” zapytał.
Pokazałem mu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
