Jego ręka natrafiła na moją na kocu.
Było lekko i zimno.
„Nancy” – powiedział – „czuję się okropnie, zadając takie pytanie”.
Nasze rozmowy z każdym dniem stawały się coraz bardziej serdeczne, ale powaga w jego głosie mnie przerażała.
„Zapytaj mnie.”
„Kochałem cię przez całe moje życie.”
Część 2:
Zaparło mi dech w piersiach.
„Wiem, że nie zostało mi już wiele czasu” – kontynuował. „Ale jest jedna rzecz, o której zawsze marzyłem”.
Spojrzał mi prosto w oczy.
„Czy wyjdziesz za mnie?”
Na kilka sekund pokój zniknął.
Pięćdziesiąt sześć lat pytań, żalów i wyobrażeń o możliwościach zdawało się narastać między nami.
Część mnie usłyszała głos Raymonda ostrzegający mnie, że zachowuję się głupio.
Ale inny głos – głos siedemnastoletniej dziewczyny, którą kiedyś byłam – powiedział mi, żebym już nie odchodziła.
Thomas miał zaawansowanego raka.
Wiedział, że umiera.
To było jego ostatnie życzenie.
„Tak” – szepnąłem.
Łzy napłynęły mu do oczu.
Mój też.
„Tak, Thomasie. Wyjdę za ciebie.”
Ścisnął moją dłoń.
„Nie pożałujesz, Nancy. Obiecuję ci to.”
Było coś niezwykłego w sposobie, w jaki wypowiedział te słowa.
Brzmiało to bardziej jak starannie zaplanowana przysięga niż zapewnienie.
Wtedy myślałam, że mówił tylko o naszym małżeństwie.
Jeszcze nie rozumiałem, że miał na myśli coś o wiele większego.
Ślub odbył się trzy dni później w jego szpitalnym pokoju.
Jedna z pielęgniarek stała obok nas jako świadek.
Cichy mężczyzna ubrany w szary garnitur przedstawił się jako Walter, prawnik Thomasa.
Uważałem, że to niezwykłe, aby prawnik uczestniczył w tak małej ceremonii.
Jednak Thomas trzymał mnie za rękę i odsunęłam od siebie tę myśl.
Jego oczy błyszczały, gdy składał przysięgę.
Mój też.
Po ceremonii Walter otworzył skórzaną teczkę i położył teczkę na stoliku na kółkach obok łóżka Thomasa.
„Jest kilka dokumentów, które wymagają twojego podpisu” – wyjaśnił. „Poświęć na to tyle czasu, ile potrzebujesz”.
Nie zajęło mi to dużo czasu.
Ufałem Thomasowi całkowicie.
Za każdym razem, gdy Walter wskazywał na jakąś linię, składałem podpis.
Tego wieczoru opowiedziałem Raymondowi, co się wydarzyło.
Jego reakcja była natychmiastowa.
„Czyś ty kompletnie oszalała?” krzyknął przez telefon. „Wyszłaś za mąż za umierającego mężczyznę, którego ledwo znasz?”
„Znam Thomasa dłużej, niż znam ciebie.”
„Jesteś manipulowany” – warknął Raymond. „Jakiś obcy człowiek spotyka starszą pielęgniarkę z emeryturą i przekonuje ją do ślubu. Musisz natychmiast unieważnić to małżeństwo”.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
