Postanowiłam zostać matką zastępczą dla mojej siostry, ale kiedy dziecko się urodziło i moja matka je zobaczyła, zamarła i wyszeptała: „O nie… to się dzieje znowu”.

Słyszałam jedynie fragmenty: wypadek, trudną ciążę i traumę, z którą nigdy nie udało się uporać.

Moja matka usiadła, drżąc, i w końcu przyznała, że ​​strata pierwszego dziecka była dla niej tak bolesna, że ​​zawsze bała się, że „historia się powtórzy” w naszej rodzinie.

Moja siostra delikatnie wzięła ją za rękę i powiedziała:

Tym razem żyje. I razem się uleczymy.

I po raz pierwszy widziałem moją matkę płaczącą, nie odrywającą wzroku od dziecka.