Musiała nauczyć się na nowo ruchów, które kiedyś wykonywała automatycznie.
Podnosząc ramiona.
Sięgnięcie.
Obrócenie.
Sięganie.
Noszenie.
Nawet proste zadania mogą stać się wyczerpujące.
Jej ciało się zmieniło.
Rozdział 6
A ciało, które pamiętała, nie powróciło z dnia na dzień.
Były wyzwania fizyczne.
Potem nadeszły chwile emocjonalne.
Musiała na nowo nauczyć się istnieć publicznie.
Musiała stawić czoła reakcjom ludzi.
Niektórzy odwracali wzrok.
Inni patrzyli.
Niektórzy starali się rozpaczliwie nie gapić, co czasami sprawiało, że interakcja stawała się jeszcze bardziej niezręczna.
Dzieci zadawały pytania.
Dorośli często tego nie robili.
Ale czasami ich miny mówiły wszystko.
Emma zaczęła rozumieć coś trudnego.
Ludzie nie zawsze wiedzą, jak reagować, gdy są widoczne blizny.
Niektórzy stają się ciekawi.
Niektórzy czują się niekomfortowo.
Niektórzy stają się nadmiernie współczujący.
Niektórzy po prostu nie wiedzą, co powiedzieć.
Sama Emma nie zawsze wiedziała, co chciała usłyszeć od innych.
Czasami chciała, żeby ludzie zdali sobie sprawę z tego, co się stało.
Czasami chciała, żeby traktowali ją normalnie.
Czasami nie chciała, żeby ktokolwiek o tym wspominał.
Pierwszy raz, kiedy wyszła na zewnątrz
Pewnego popołudnia, po miesiącach rekonwalescencji, Emma stała przy wejściu do budynku, przygotowując się do wyjścia na zewnątrz.
Przebywała w zamkniętym pomieszczeniu tak długo, że świat zewnętrzny wydał się jej dziwnie obcy.
Samochody przejechały.
Ludzie przechodzili obok.
Ktoś się roześmiał.
Pies zaszczekał.
Podczas jej rekonwalescencji świat funkcjonował dalej.
Uświadomienie sobie tego faktu było dla niej większym ciosem, niż się spodziewała.
Nic na zewnątrz się nie zatrzymało, ponieważ ona została ranna.
Ludzie nadal chodzili do pracy.
Dzieci nadal chodziły do szkoły.
Przyjaciele kontynuowali snucie planów.
Słońce wschodziło każdego ranka.
Życie poszło naprzód.
Emma zdała sobie sprawę, że musi podjąć decyzję, czy chce się do niego dostosować.
Wzięła głęboki oddech.
Potem wyszła na zewnątrz.
Nie było dramatycznie.
Brak muzyki.
Żadnego wiwatującego tłumu.
Nie ma idealnego momentu w filmie.
Po prostu kobieta z bliznami, która wraca do normalnego życia.
Ale dla Emmy było to coś ogromnego.
Basen zmienił wszystko
W końcu Emma powróciła do czegoś, co kiedyś było częścią jej tożsamości: treningu sportowego.
Basen stał się ważny.
Woda stworzyła dla niej zupełnie inne środowisko.
Ruch tam był odczuwalny inaczej.
Rozdział 7
Opór wody zmuszał jej ciało do pracy, ale dawał jej również wsparcie.
Na początku nie próbowała niczego udowadniać.
Ona po prostu próbowała się ruszyć.
Jedna długość.
A potem jeszcze jeden.
A potem jeszcze jeden.
Niektóre dni były trudne.
Czasem była wyczerpana, zanim zdążyła cokolwiek zrobić.
Ale stopniowo coś zaczęło się zmieniać.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
