Inny sposób myślenia o starzeniu się
Starzenie się nie powinno oznaczać stopniowego znikania z życia publicznego .
Osoby starsze pozostają członkami rodzin , sąsiedztw, społeczności kulturowych i społeczeństwa jako całości .
Nadal mają swoje preferencje , ambicje, umiejętności i wkład.
Niektórzy wybierają nową karierę lub rozwijają swoje zainteresowania twórcze .
Inni zajmują się wolontariatem, mentoringiem młodszych pokoleń, opieką nad krewnymi lub nawiązywaniem przyjaźni.
Wiele osób szuka spokojniejszego życia, jednocześnie podtrzymując relacje z osobami , które mają dla nich największe znaczenie .
Społeczności wspierające powinny stworzyć przestrzeń dla tej różnorodności.
Celem usług dla seniorów nie powinno być wyłącznie reagowanie na sytuacje, w których ludzie znajdują się w trudnej sytuacji.
Powinno ono również pomagać osobom starszym zachować niezależność, dobre samopoczucie i poczucie celu w życiu tak długo , jak to możliwe .
Wymaga to zajęcia się problemem samotności, bez zakładania , że każda starsza osoba jest samotna.
Wymaga to uznania niepewności mieszkaniowej i nietraktowania wszystkich osób w tymczasowych lokalach jako bezradnych.
Wymaga oferowania pomocy bez podważania osobistych wyborów .
Trzeba pamiętać , że znaczące relacje można nawiązać w każdym wieku .
Język , którego używamy , kształtuje nasze oczekiwania.
Kiedy o osobach starszych mówi się wyłącznie w kategoriach upadku , społeczeństwo może przeoczyć ich mocne strony.
Kiedy niezależność jest traktowana jako absolutny wymóg godności , ludzie mogą zacząć się wstydzić , że potrzebują opieki.
Zdrowsza perspektywa zakłada , że ludzie pozostają wartościowi bez względu na wiek, stan zdrowia, zamożność i warunki mieszkaniowe .
Pytanie , które powinniśmy sobie zadać
Opowieść o starszej kobiecie spędzającej ostatni rozdział w pokoju motelu wywołuje u czytelników trudne emocje .
Można odczuwać smutek z powodu życia , którego pełniejsza historia nie jest znana .
Mogą pojawić się obawy dotyczące innych osób znajdujących się w podobnej sytuacji.
Można odczuwać frustrację , że systemy wsparcia nie zawsze docierają do osób , które mogłyby z nich skorzystać .
Ale najbardziej konstruktywną reakcją nie jest wyciąganie wniosków na temat jej prywatnych doświadczeń .
Chodzi o to , aby zadać sobie pytanie , jakie wnioski można wyciągnąć z szerszego problemu izolacji .
Prawie w każdej społeczności są starsi ludzie, którzy zmagają się z trudnościami , z jakimi rzadko spotykają się inni .
Niektórzy radzą sobie dobrze i po prostu wolą prywatność.
Inni mogą z zadowoleniem przyjąć towarzystwo i praktyczną pomoc.
Jeszcze inni mogą mieć poważne trudności i nie wiedzieć , gdzie szukać pomocy.
Nie jesteśmy w stanie ocenić ich potrzeb wyłącznie na podstawie wyglądu .
Musimy stworzyć możliwości komunikacji , zaufania i dostępnego wsparcia .
Znajome powitanie może być początkiem rozmowy .
Rozmowa może ujawnić praktyczny problem .
Czasami praktyczny problem można rozwiązać poprzez drobny akt uprzejmości lub kontakt z odpowiednią usługą .
Nie każda interakcja odmieni czyjeś życie .
Ale społeczności kształtują się pod wpływem powtarzających się działań, a nie tylko niezwykłych momentów.
Im bardziej powszechne stanie się udzielanie pomocy z szacunkiem , tym łatwiej będzie ludziom o nią poprosić .
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
