Być może jest tu ktoś starszy , kto mieszka sam i rzadko przyjmuje gości.
Sąsiad może się przedstawić , wymienić się danymi kontaktowymi , jeśli zostanie mile widziany, lub zaoferować pomoc w razie złej pogody.
Jeśli dana osoba czuje się komfortowo w takiej sytuacji, regularne sprawdzanie kontaktów może pomóc w nawiązaniu pomocnej relacji .
Relacja powinna rozwijać się naturalnie , a nie być obowiązkiem narzuconym którejkolwiek ze stron .
Małe gesty mogą mieć praktyczne znaczenie.
Zaoferowanie odbioru zakupów spożywczych podczas wizyty w sklepie może zmniejszyć trudności związane z transportem .
Pomoc komuś w znalezieniu lokalnego programu społecznościowego może otworzyć drzwi do nowych przyjaźni .
Dzielenie się informacjami na temat dostępności transportu publicznego lub usług gastronomicznych może pomóc w rozwiązaniu problemu , który do tej pory był trudny do rozwiązania.
Czasami największym wkładem jest po prostu słuchanie .
Osoby starsze dysponują dziesięcioleciami doświadczeń , wspomnień, wiedzy i perspektyw.
Traktowanie ich jako interesujących jednostek , a nie bezradnych odbiorców pomocy charytatywnej , pozwala na nawiązanie głębszych relacji.
Dobre sąsiedztwo funkcjonuje najlepiej , gdy jest wzajemne.
Starszy mieszkaniec może w zamian zaoferować radę, przyjaźń, wiedzę kulturową lub praktyczne doświadczenie .
Takie relacje przypominają wszystkim zaangażowanym , że społeczność to nie tylko zbiór budynków .
Jest to sieć ludzi , którzy uznają człowieczeństwo innych .
Piętno , które powstrzymuje ludzi przed proszeniem o pomoc
Jedną z największych barier utrudniających skuteczne wsparcie osób starszych jest piętno związane z zależnością .
Wiele osób dorasta w przekonaniu, że proszenie o pomoc jest oznaką słabości.
Wartość osobistą mogą utożsamiać z produktywnością , niezależnością finansową lub umiejętnością samodzielnego wykonywania wszystkich obowiązków .
Przekonania te mogą stać się szczególnie bolesne w późniejszym życiu.
Osoba starsza , która potrzebuje okazjonalnej pomocy, może zinterpretować tę potrzebę jako dowód osobistej porażki .
Trudności finansowe mogą dodać kolejny poziom wstydu .
Osoba , która wcześniej miała stabilne zatrudnienie i mieszkanie, może czuć się zawstydzona koniecznością ubiegania się o pomoc żywnościową , dofinansowanie zakwaterowania lub usługi socjalne .
Rezultatem może być cisza .
Zamiast zadawać pytania , ludzie mogą ukrywać trudności , aż sytuacja stanie się trudniejsza do opanowania.
Aby to zmienić, konieczna jest zmiana sposobu , w jaki społeczności dyskutują o starzeniu się.
Przyjmowanie pomocy należy traktować jako normalną część ludzkiego życia .
Każdy z nas jest zależny od innych w różnych momentach.
Dzieci wymagają opieki w okresie dorastania. Dorośli polegają na współpracownikach, przyjaciołach, pracownikach służby zdrowia i służbach publicznych. Osoby starsze mogą potrzebować dodatkowych form wsparcia w miarę zmiany sytuacji .
Nie ma nic niegodnego w otrzymywaniu wsparcia .
Ważne jest , czy jest to przedstawiane z szacunkiem.
Programy mogą zmniejszyć stygmatyzację poprzez podkreślanie możliwości wyboru, poufności, niezależności i partnerstwa.
Język również ma znaczenie .
Zamiast przedstawiać seniorów jako ciężar lub problem do rozwiązania , społeczności powinny uznać ich prawa , preferencje i wkład.
Szacunkowe podejście przekazuje ważny komunikat : potrzeba pomocy nie umniejsza niczyjej wartości .
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
