Z upływem godzin centra ewakuacyjne stawały się coraz bardziej zatłoczone. Szkoły, budynki użyteczności publicznej i inne obiekty przekształcano w tymczasowe schronienia. Sale lekcyjne zamieniały się w sypialnie. Sale
gimnastyczne wypełniały się kocami. Korytarze zamieniały się w magazyny zaopatrzenia. Wolontariusze organizowali żywność i wodę. Zespoły medyczne opatrywały drobne urazy. Ludzie wymieniali się informacjami.
Ktoś przyniósł ciepłe ubrania. Ktoś inny przyniósł pieluchy. Inny wolontariusz pomógł starszym mieszkańcom przenieść się do spokojniejszych miejsc. Katastrofa zniszczyła infrastrukturę fizyczną. Ujawniła też coś jeszcze. Ludzie
pomagali sobie nawzajem. Nieznajomy podał dziecku butelkę wody. Nastolatek niósł zapasy dla starszej kobiety. Właściciel restauracji przyniósł jedzenie z uszkodzonej kuchni. Nauczyciel zorganizował dzieci w grupy, aby rodzice
mogli szukać krewnych, nie zostawiając ich bez opieki. Drobne gesty współpracy stały się niezbędne.
Tej nocy niewiele osób spało normalnie. Ziemia nadal od czasu do czasu się trzęsła. Wstrząsy wtórne przypominały wszystkim, że seria trzęsień ziemi może się nie zakończyć. Każdy nagły ruch sprawiał, że ludzie patrzyli w górę.
Każdy głośny dźwięk budził niepokój. Rodzice trzymali dzieci blisko siebie. Niektórzy spali, siedząc pod ścianami. Inni nie spali obok krewnych.
Na zewnątrz pojazdy ratunkowe nadal przemierzały ciemne ulice. Nad głowami słychać było helikoptery. Miasto straciło swój zwykły rytm. Nie było normalnych odgłosów ruchu ulicznego. Nie było zatłoczonych restauracji. Nie
było wieczornych zakupów. Nie było znanej rutyny. Tylko światła awaryjne, generatory, głosy i odległe maszyny. Dla tych, którzy przebywali w schronach, czas zdawał się płynąć dziwnie. Minuty dłużyły się jak godziny. Godziny jak dni.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
