Skinął głową. Nie zaniepokojony. Nie lekceważący. Po prostu przyzwyczajony.
To jakoś wydawało się gorsze. Po 20 latach razem ból stał się nieodłączną częścią naszej relacji, czymś, o czym żadne z nas już nie rozmawiało.
Wygładziłam sukienkę przed wejściem do środka. Sukienka nie była niewygodna, po prostu szczera. Trochę ciaśniejsza w talii niż sukienki kiedyś.
W wieku 43 lat, po latach kontuzji, operacji i zbyt wielu wizytach w drive-thru podczas rehabilitacji, moje ciało nie wyglądało już tak, jak wtedy, gdy latałem helikopterami. Pogodziłem się z większością tego. Przez większość dni.
W środku pachniało grillowanymi stekami i drogimi świecami. Z ukrytych głośników cicho sączyła się muzyka country. Ludzie stali z drinkami w dłoniach i rozmawiali o wynikach golfowych, podatkach od nieruchomości i drużynie Cowboys.
Zwykłe.
Blake zauważył nas natychmiast.
„Greg, oto on.”
Dwaj mężczyźni uścisnęli sobie dłonie, po czym Blake zwrócił się w moją stronę.
„I Sara.”
Nie nieprzyjazne, po prostu takie przemyślenie.
Uśmiechnąłem się uprzejmie.
W ciągu kilku minut Greg zniknął w rozmowie o kontraktach na pokrycia dachowe obiektów komercyjnych. Stałem przy kuchennej wyspie z żonami. A przynajmniej tak wszyscy do nas mówili.
Żony.
Jakbyśmy wszyscy należeli do tej samej kategorii.
Marci nalała sobie wina.
„A więc co teraz robisz cały dzień, Sarah?”
W jej głosie nie było złośliwości. Tylko ciekawość. Taka, która zakłada, że prawdopodobnie niewiele słychać.
„Och, trochę tego i tamtego.”
Skinęła głową. Po czym natychmiast zwróciła się do innej kobiety, aby porozmawiać o wnukach.
Nie miałem dzieci. To zazwyczaj kończyło te rozmowy.
Około godziny później wszyscy zebrali się wokół długiego stołu w jadalni. Mężczyźni naturalnie usiedli razem. Kobiety zajęły pozostałe krzesła. Wylądowałem naprzeciwko Blake’a.
Obok niego siedział Duke Hollander, emerytowany sprzedawca, który jakimś cudem potrafił stać się ekspertem w każdej dziedzinie w ciągu 30 sekund od momentu, gdy o niej usłyszał.
Duke miał poglądy na temat futbolu, polityki, medycyny, wojska, zwłaszcza wojska.
Ludzie tacy jak Duke zawsze mnie fascynowali. Im mniej wiedzieli, tym pewniej brzmieli.
Kolacja jeszcze się nie zaczęła, gdy zaczęły się żarty.
Blake spojrzał na Grega.
„Jesteś szczęściarzem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
